تغییر‌ها و عادی‌شدن‌ها لزوما مثبت و نشان از پیشرفت نیستند؛ محیطی را در نظر بگیرید که مواد مخدر در آن فراوان بوده و بسیاری از خانواده‌ها اگر به تولید و تجارت آن مشغول نباشند، نسبت به آن بی‌تفاوت بوده و حساسیتی ندارند. کودکی که در این محیط رشد می‌کند اگر به مواد مخدر آلوده نشود هم، قطعا نسبت به قبحِ آن در دیگر محیط‌ها تعجب خواهد کرد چون از دیدگاه او این قضیه کاملا عادی و بخشی از فرهنگ عمومی جامعه‌ و جهان ذهنی اوست.
همین رویه در فضای حقیقی و مجازی امروز ما هم حاکم است؛ از عادی‌شدن یک‌سری الفاظ و عبارت رکیک و مبتذل و تابوشکنی انحرافات اخلاقی تا پرسش یوتیوبرهای فله‌ای از مهمان برنامه: (چیزی [مخدرات] مصرف می‌کنی؟) که با پاسخ بدون لکنت و همراه با لبخند مهمان همراه است! و فیلم و سریال‌های بی‌محتوایی که در دههٔ اخیر شیوع پیدا کرده و محتوای پوچشان‌ را با چند شوخی بند تنبانی و جلف قالب می‌کنند.
تمامی این ولنگاری‌ها رفته‌رفته به فرهنگ عمومی تبدیل خواهد شد و در کسری از زمان، ترس از کثیف‌شدن در باتلاق به ترس از غرق‌شدن در این باتلاق بدل خواهد شد.

قوم لوط (علیه السلام) به او و پیروانش که دچار آن لغزش و انحراف نبودند، امُّل و عقب‌افتاده می‌گفتند:
وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوۡمِهِۦٓ إِلَّآ أَن قَالُوٓاْ أَخۡرِجُوهُم مِّن قَرۡيَتِكُمۡۖ إِنَّهُمۡ أُنَاسࣱ يَتَطَهَّرُونَ
و جواب قوم لوط، جز اين نبود كه گفتند: آنان را از آبادى خود بيرون كنيد، زيرا آنان مردمى هستند كه پاكدامنى را مى‌طلبند (و با ما نيستند)