از جمله توفیق‌های الهی نسبت به انسان این است که همواره احساس کند «طالب العلم» بوده و بداند که کمال انسان در این است که این احساس را از دست نداده و در عمل به مقتضای آن بی‌اعتنا نباشد. انسان هرقدر هم از علم، عمر و جایگاه برخوردار شود، باز هم نیاز او به «طلب علم» پایان نمی‌یابد؛ چراکه با افزایش علم و عمل او، رشد، هوشیاری و رستگاری او نیز افزایش می‌یابد. چه بسا کسی به این سخن اعتراض کرده و بگوید: «پس چه کسی به دیگران آموزش دهد، اگر همه همچنان طالب العلم بمانند؟» پاسخ این است که روحِ طلب علم با آموزش‌دادن (در صورت داشتنِ اهلیت علمی) در تعارض نیست؛ بلکه همانطور که معلوم است، آموزش خود یکی از راه‌های طلب علم و استوارشدنِ فهم است.