اگر از ناشی‌گری مترجم در ترجمۀ کلی متن و نارسایی آن بگذریم، بی‌اطلاعی او از سنت پیامبر صلی الله علیه وسلم به مراتب بیشتر منجر به ضعف در ترجمه شده است؛ ماجرای آن زن مخزومی در کتب روائی تا حد زیادی مشهور است؛ زنی که کالا و وسائل دیگران را قرض می‌گرفت و سپس با فریبکاری آن‌را انکار می‌کرد و به صاحبش پس نمی‌داد! نویسندۀ اصلی این متن که عرب بوده، عبارت:

ولعل قصة المرأة المخزومي التي كانت تسعير المتاع وتجحده والتي...

را آورده و به جای فعل «تَستَعیرُ» که معنای قرض‌گرفتن و عاریت‌گرفتن را دارد، سهواً «تَسعیر» را تایپ کرده است که به معنای قیمت‌گذاری است!
لذا مترجم در این ترجمه دو اشتباه داشته است:
۱- به متن اصلی این روایت رجوع نکرده و نسبت به آن بی‌اطلاع بوده است. مترجم هر اندازه که در بخش عمومی زبان مهارت داشته باشد، باید به معاجم و مصادر مراجعه کند.
۲- از خود نپرسیده است که قیمت‌گذاری چه ربطی به موضوع این متن دارد و چه ارتباطی به ماهیت دزدی دارد تا چنین حدی بر او اجرا شود؟؛ از این روست که همیشه باید تأکید کرد که ترجمه صرفا دانستنِ قواعد یک زبان یا واژگان عمومی آن نیست، بلکه مترجم باید در موضوع متن هم تخصص داشته باشد.