نه تنها ترسناک، بلکه هولناک است که زندگی ما ظهور نوابغ را به فراموشی بسپارد، از پرورش و ساختن آنان غافل بماند و دانشگاه‌های ما نیز مانند سرزمین ویرانی باشند که در هیچ‌یک از شاخه‌های معرفت، چیزی جز پژواک صداهای دیگران در آن شنیده نشود.
همهٔ این‌ها تنها یک علت دارد و آن این است که ما روش و منش دانشمندان را در روی‌آوردنِ تمام‌عیار به طلب علم، شکیبایی در ملازمت با درس و بازخوانی و مرور، صداقت راستین در جست‌وجوی حقیقت و جان برکف نهادن در راستای این هدف، فراموش کرده‌ایم. هیچ‌کس در هیچ عرصه‌ای، حتی یک آجر بر بنای معرفت ننهاده است، مگر با شکیبایی، مرور و بازبینیِ طولانی، متمرکزشدن، وقفِ طولانی‌مدت و صداقت. اینان در تاریخ ما همان کسانی هستند که جان‌های خویش را به خداوند ارزانی داشته‌اند.
دکتر محمد محمد أبو موسی