نقاشی‌ها را به یکی دو دهه پنجاهی نیز نشان دادم. واکنش جالبی داشتند:«بله، اتفاقاً راست گفته. خیلی از این‌ها همین الآن هم هست. ولی چرا نقاشی‌شان کرده؟ چرا باید آدمی بدی‌هایش را جار بزند؟ که چه بشود؟ آبروی خودمان را چرا ببریم؟»

قدم اول در حل هر مشکلی، چه فردی چه اجتماعی، پذیرش وجود آن است. شاید بتوان خاک و کاغذ و کاه را زیر فرش جارو کرد، ولی مبل را نمی‌شود. مادامی که نیاموزیم مبل جایش زیر فرش نیست، باید به دروغ گفتن و دروغ شنیدن ادامه دهیم.

شما چه فکر می‌کنید؟ بادپر نقاشی نابلد و سیاه‌نماست؟ یا «آینه»‌ای است که «نقش تو بنمود راست»، و باید از شکستنش پرهیز کرد؟/پایان

سخن، مقولاتی در علوم انسانی و ادبیات
@Arkhe_logos