# باختیم
از همان ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻣﺎ "ﺩﻝ" ﺭﺍ ﺑﻪ "ﺩنیا" ﺑﺎﺧﺘﯿﻢ
زندگی مان را به امرِ شخصِ"شیطان" باختیم
از همان روزی که "قدرت" داشتیم و ظلم کردیم
بی محابا، سوی تخریب "عدالت" تاختیم
از همان روزی که "خودخواهی" گریبانگیر شد
ﺧﺎﻧﻪ ی خود، ﺭﻭﯼ" تاﺭِ ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﯽ" ﺳﺎﺧﺘﯿﻢ
هر ﺯﻣﺎﻧﯽ که فراموش شد "ﺁﺩﻡ" ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯾﻢ
ﭼﻬﺮﻩ یﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﯾﻨﻪ، ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﯿﻢ
ﺣﺮﻣﺖ "ﺍﻧﺴﺎﻥ"، ﺷﮑﺴﺘﯿﻢ، ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻬﺮﻩ
ﭘﯿﮑﺮ ﺑﯽ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ، ﺯﯾﺮ پا ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﯿﻢ
ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﯾﺶ، ﮐﻨﺪﯾﻢ ﻭ هیهات
ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﯾﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺮﺣﯿﻢ ﻭ ﻋﺰﺍ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﯿﻢ
ﺩﯾﺮ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﺑﺎ "ﺧﻮﺩ"، ﻣﺎ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﭼﻪ ها ﺷﺪ
ﻣﺎ "ﺷﺮﺍﻓﺖ"،"ﺁﺩﻣﯿﺖ"، ﻣﺎ "ﺧﺪﺍ" ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘیم
شعر از: مجید دوست محمدی
Post #11974
276