کشوری که هنوز دارد می‌میرد

یازدهم سپتامبر برای افغانستان نقطه‌ی شروع یک فاجعه‌ی بیست‌ویک‌ساله بود، نه پایان تروریسم. آمریکا از دل خاکستر برج‌های نیویورک بهانه‌ای ساخت برای جنگی که از همان روز اول ربطی به آزادی یا دموکراسی نداشت؛ افغانستان صحنه‌ای شد برای نمایش قدرت یک امپراتوری که نیاز داشت خشمش را جایی خالی کند، بدون آنکه مسئولیتی در قبال نتیجه‌اش بپذیرد. بمباران‌های بی‌محابا، پایگاه‌هایی که به شکنجه‌گاه بدل شدند، حکومت‌های دست‌نشانده‌ای که فسادشان از طالبان هم مردم را خسته‌تر کرد، همه زیر پرچم جنگ علیه تروریسم توجیه شد؛ و جهان تماشا کرد، گاهی با سکوت و گاهی با کف‌زدن. این سکوت تصادفی نبود، انتخاب بود؛ همان منطقی که هر دولتی را، چه در واشنگتن چه در کابل، وقتی خودش را بالای مردمش قرار می‌دهد، در نهایت به جایی می‌رساند که مردم را ابزار ببیند نه هدف. حقیقتی که بعد از بیست‌ویک سال روشن است این است که نه اشغال آمریکا برای افغانستانی‌ها امنیتی آورد و نه رفتنش، چون از اول قرار نبود مسئله‌ی افغانستان حل شود؛ افغانستان فقط زمینی بود برای بازی قدرت‌هایی که هیچ‌کدام‌شان نسبت به مردمش تعهدی نداشتند.

#آزادی_بدون_تضمین
#یازدهم_سپتامبر