👆
آنطور که به نظر من می‌رسد، دوکی موی روشی است، شاید تنها روش ممکن، که در آن یک جهان پدیدار شونده تصدیق و درک می‌شود. پدیدار شدن همیشه به معنای به نظر رسیدن برای دیگران است، و این به نظر رسیدن بسته به دیدگاه و منظر تماشاگران متفاوت است. به عبارت دیگر، هر چیز پدیدار شونده، به دلیل پدیدار بودنش، نوعی تغییر شکل به دست می‌آورد که در واقع ممکن است اما نه لزوماً آن را پنهان یا از شکل بیندازد. به نظر رسیدن با این واقعیت مطابقت دارد که هر پدیداری، صرف نظر از هویتش، توسط کثرتی از تماشاگران درک می‌شود.
نیاز به تفکر هرگز نمی‌تواند با بینش‌های به اصطلاح قطعی خردمندان فرونشانده شود؛ این نیاز تنها از طریق تفکر ارضا می‌شود، و افکاری که دیروز داشتم، امروز تنها تا حدی این نیاز را برآورده می‌کنند که بخواهم و بتوانم آنها را از نو بیاندیشم.
هیچ چیزی را که می‌بینیم، می‌شنویم یا لمس می‌کنیم نمی‌توان با کلماتی بیان کرد که با آنچه به حواس داده می‌شود، برابری کند. هگل درست می‌گفت وقتی اشاره کرد که؛
اینِ حس، نمی‌تواند از طریق زبان به دست آید. آیا دقیقاً کشف اختلاف بین کلمات، واسطه‌ای که در آن فکر می‌کنیم، و جهان ظواهر، واسطه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، نبود که در وهله اول به فلسفه و متافیزیک منجر شد؟
هیچ چیز نمی‌توانست پدیدار شود، کلمه نمود بی‌معنی می‌بود اگر دریافت‌کنندگان نمودها وجود نداشتند، موجودات زنده‌ای که قادر به تصدیق، تشخیص و واکنش به در گریز یا میل، تأیید یا عدم تأیید، سرزنش یا ستایش آنچه صرفاً آنجا نیست، بلکه برای آنها پدیدار می‌شود و برای ادراک آنها در نظر گرفته شده است، باشند.

#حیات_ذهن
#هانا_آرنت

@agahiiiii