• مارک منسن: رنج؛ معیار ارزش‌ها و مسیر رشد و بلوغ انسان

رنج، معیار ارزش‌های ماست. بدون رنجِ ازدست‌دادن (یا احتمال آن)، تعیین ارزش برای هر چیزی غیرممکن است. رنج در قلب احساسات قرار دارد. احساسات منفی با تجربه‌ی رنج به وجود می‌آیند و احساسات مثبت با تسکین آن.

وقتی از رنج دوری می‌کنیم، خود را شکننده‌تر می‌سازیم. در نتیجه، واکنش‌های احساسی‌مان دیگر متناسب با اهمیت رویدادها نخواهند بود؛ اگر در ساندویچ برگرمان تعداد زیادی برگ کاهو باشد، کاملاً به هم می‌ریزیم؛ یا پس از دیدن یک ویدئوی مزخرف در یوتیوب که به ما می‌گوید چقدر برحق هستیم، وجودمان از خودبزرگ‌بینی پر می‌شود؛ یا وقتی صفحه‌ی لمسی گوشی‌مان را بالا و پایین می‌کنیم، زندگی به قطار هواییِ وصف‌ناپذیری تبدیل می‌شود که با حرکتش قلبمان را به تپش می‌اندازد.

هرچه از طریق [تحمل رنج] ضدشکننده‌تر شویم، واکنش‌های عاطفی‌مان متعادل‌تر خواهند شد. کنترل بیشتری بر خودمان خواهیم داشت و ارزش‌هایمان قاعده‌مندتر خواهند شد. این ضدشکنندگی، مترادف با رشد و بلوغ است.

زندگی، جویباری بی‌انتها از رنج است و رشد به معنای یافتن راهی برای اجتناب از این جویبار نیست؛ بلکه به معنای شیرجه زدن درون آن و یافتن موفقیت‌آمیز راهی برای عبور از دل آن است.

«پ ن: البته، هر رنجی مفید نیست و رنج‌کشیدن به‌خودی‌خود ما را به انسان بهتری تبدیل نمی‌کند. رنج می‌تواند مخرب هم باشد. آنچه به رشد و بلوغ کمک می‌کند، توانایی مواجهه با سختی‌ها، آموختن از آن‌ها و عبور از آن‌هاست؛ نه تحمل بی‌هدف درد و رنج.»
@Zuurvan