در ایران، نزدیک سدهٔ یکم پیش از میلاد، سیم‌گری تکه‌ای نقره را به شاخی بدل کرد که از پیشانی‌اش گربه‌ای وحشی بیرون می‌آید. این جام از روزگار #اشکانی است، با شمارهٔ ۱۹۷۹٫۴۴۷ الف و ب، و اکنون در نمایش نیست. نام آن در زبان باستان‌ شناسان جام نوشیدنی است، یعنی جامی که از سوراخ پیش آن شراب روان می‌شود. جام‌های پرنقش و ظرف‌های جانورسر در دوره‌های پیش از #هخامنشی، هخامنشی و اشکانی در پهنه‌ای از خاور تا باختر ایران به کار می‌رفتند و شاید کالای شکوه درباریان بودند.

شاخ به پیش‌تنهٔ سیاه‌گوشی می‌انجامد و ناودانی برای ریختن در میانهٔ سینهٔ او جا دارد. تاکی پرمیوه و آب‌طلاکاری‌شده بر سینهٔ سیاه‌گوش می‌پیچد و در سوی دیگر، حلقه‌ای از پیچک لب جام را در برمی‌گیرد. اینها نشان‌های دیونیسوس خدای شراب یونانی‌اند که با اسکندر به خاور آمد. سیاه‌گوش، تاک و زنان رقصنده را اشکانیان پذیرفتند و این نقش‌ها در روزگار #ساسانی (۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی) هم ماندند.

اندازهٔ جام ۲۸٫۴ در ۱۳٫۱ در ۳۰٫۲ سانتی‌متر است و از نقره با آب‌طلای جیوه‌ای ساخته شده. موزهٔ متروپولیتن آن را در سال ۱۹۷۹ از منوچهر ملک‌زاده مکری در نیویورک خرید و در بخش «هنر آسیای باختری باستان» نگه می‌دارد. جام در ۲۰۰۰ در نمایشگاه «سال یکم» در نیویورک، در ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ در هاروارد در کمبریج، و از ۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۴ تا ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵ در لوور پاریس دیده شد.

نقره زیر روشنایی، چون ماهی که از دل رود بیرون آمده، سرد و آرام می‌درخشد و سیاه‌گوش، با دهان گشوده و تنی که هنوز در شاخ جا دارد، همیشه یک گام پیش از جهش ایستاده است. تاک زرین بر سینه‌اش مانند آتشی کوچک است که هیچ باد خاورِ دوری خاموشش نکرده.