• وقتی پای خاک در میان است، تعبیرها بی‌خطر نیستند
یک‌سو خبرهای رسمی از زمین برای فعالیت اقتصادی افغانستان در منطقه آزاد چابهار می‌گویند: ثبت صدها شرکت، قرارداد واگذاری، و پیشنهاد ۱۰۰ تا ۲۰۰ هکتار که طراحی‌اش با طرف افغان باشد و ایران فقط «ناظر عالی». سوی دیگر، محسن زنگنه از ۱۱۰ هکتار برای «سرزمینی متعلق به خودشان» حرف می‌زند. زمین را برای سوله اجاره می‌کنند؛ «متعلق به خودشان» نمی‌نامند.
استان سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون مترمکعب کسری آب آشامیدنی دارد. زاهدان ظرفیت توسعه ندارد و برای مناطق جدید تعهد آب داده نمی‌شود. چابهار، همان محل این ۱۱۰ هکتار، با نوبت‌بندی آب روبه‌روست. روستاهای پایین‌دست سد کهیر، دشتیاری، کنارک و زرآباد آب را با تانکر یا پیاده جابه‌جا می‌کنند، چون لوله نیست. چاه‌نیمه‌ها خشک است و حقابه هیرمند هنوز محل دعواست. اولویت اعلام‌شده اما نه ۳۰ کیلومتر لوله برای همان روستاها، که قطعه اختصاصی برای دسترسی کشور همسایه به آب آزاد است.
منطقه آزاد کشور دوم نمی‌سازد؛ اما با این تعبیر، مردم حق دارند بپرسند مدت اجاره، حق فسخ، مالکیت، و تأمین آب و امنیت این قطعه با کیست. اگر فقط اقتصاد است، متن توافق را منتشر کنید؛ اگر فراتر از آن است، پیش از امضا بگویید چه چیزی از حاکمیت ایران روی میز رفته است.
@Zuurvan
Post #252
831
