در سرزمین میان دو رود، از نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم تا سدهٔ ششم پیش از میلاد یا اندکی دیرتر، سنگتراشی تکه‌ای لاجورد را به شکل مخروط تراشید و هیولاهایی بر ته آن نشاند. این مهر از روزگار آشوری نو و بابلی نو یا دورهٔ #هخامنشی است. شمارهٔ ۱۹۹۹٫۳۲۵٫۹۷ دارد و اکنون در نمایش نیست.

مهر از دستهٔ مهرهای کوبه‌ای است، یعنی سنگ کوچکی که بر گِل نرم فشرده می‌شد تا نشانش بماند. با چنین مهری بسته‌ها و کوزه‌ها و نامه‌ها را نشان می‌کردند و هر مهر، به جای امضا، نشان خداوندگارش بود. سنگ آن لاجورد است، آبی ژرف با خال‌های زر‌مانند، و در جهان باستان از کوه‌های دور می‌آمد و بسیار ارج داشت.

اندازه‌اش ۲٫۷ سانتی‌متر بلندا و ۲٫۱ سانتی‌متر پهناست (۱۱/۱۶ در ۱۳/۱۶ اینچ). بخش نگهدارنده «هنر آسیای باختری باستان» است و فرهنگ آن «آشوری بابلی یا هخامنشی» نوشته شده، چون سبک نقش به‌سختی میان این دو روزگار جدا می‌شود.

دیکران کلکیان میان سال‌های ۱۸۹۳ و ۱۹۱۰ این مهر را به دست آورد و تا ۱۹۹۹ در گردآوری خانوادگی‌اش ماند. در همان سال نانت کلکیان آن را به یاد چارلز دیکران کلکیان و بئاتریس کلکیان به موزهٔ متروپولیتن در نیویورک بخشید و در گزارش سالانهٔ هیئت امنای موزه، میان دریافتی‌های همان سال، نامش آمد. هیولاها هنوز در سنگ آبی بیدارند، چون ماهی‌هایی که در شب یک دریای کوچک شنا می‌کنند و هیچ‌گاه به ساحل نمی‌رسند.