«جنگ های صلیبی | قسمت ۲»
🖼پوستر
قسمت قبلی⏮ | ⏭قسمت بعدی
✍در اواخر تابستان سال ۱۰۹۵ میلادی، پاپ اربان دوم سفر خود را در فرانسه آغاز کرد تا مقدمات شورای کلرمون را فراهم کند. او در شهرهای مختلف با اسقفان و رهبران کلیسا دیدار کرد و از آنان خواست در ماه نوامبر در کلرمون گرد هم آیند. در این سفر، علاوه بر تقدیس کلیساها و زیارت اماکن مقدس، به سامان‌دهی امور کلیسا، تشویق افراد شایسته و برخوردبا متخلفان نیز پرداخت.ادامه مطالب🔻

✢اربان دوم همچنین با ریموند چهارم، کنت تولوز، و مسئولان کاروان‌های زیارتی اورشلیم گفت‌وگو کرد و از مشکلات زائران آگاه شد. پس از تجزیه قلمرو سلجوقیان، راه‌های منتهی به آسیای صغیر و اورشلیم ناامن شده بود و سفر زائران با دشواری‌های فراوان انجام می‌شد.

✢سرانجام، شورای کلرمون از ۱۸ تا ۲۸ نوامبر ۱۰۹۵ با حضور حدود ۳۰۰ تن از روحانیان برگزار شد. در این شورا قوانینی درباره ممنوعیت ازدواج کشیشان، مبارزه با خرید و فروش مناصب کلیسایی و برقراری «صلح خداوند» تصویب شد و همچنین فیلیپ اول، پادشاه فرانسه، تکفیر گردید.
اما هدف اصلی پاپ فراتر از این تصمیم‌ها بود. او قصد داشت مسیحیان غرب را برای لشکرکشی به شرق بسیج کند.

✢در ۲۷ نوامبر ۱۰۹۵، به دلیل ازدحام جمعیت، پاپ در فضای باز و بیرون دروازه شرقی کلرمون برای هزاران نفر سخنرانی کرد. متن دقیق این خطابه باقی نمانده، اما روایت‌های مورخان هم‌عصر نشان می‌دهد که او از پیشروی ترکان، رنج مسیحیان شرق و دشواری زائران اورشلیم سخن گفت و از مسیحیان خواست برای یاری هم‌کیشان خود به شرق بروند.

✢او از فقیر و غنی، اشراف و مردم عادی خواست اختلافات داخلی را کنار بگذارند و به نام «خواست خدا» راهی سرزمین مقدس شوند. همچنین وعده داد هرکس در این راه جان ببازد، آمرزش گناهان نصیبش خواهد شد.

✢این سخنان تأثیری شگرف بر حاضران گذاشت. جمعیت با فریاد «خواست خداست! خواست خداست!» (Deus vult) سخنان پاپ را پاسخ دادند. سپس اسقف لوپوی زانو زد و نخستین داوطلب این لشکرکشی شد؛ پس از او نیز صدها نفر اعلام آمادگی کردند و بدین ترتیب، نخستین جنگ صلیبی عملاً آغاز شد.

✢پس از پایان خطابه پاپ اربان دوم، کاردینال گریگوری دعای آمرزش را قرائت کرد، اما شور مردم به اندازه‌ای بود که پاپ ناچار شد بار دیگر اسقفان را برای سامان‌دهی این نهضت گرد هم آورد.

✢شورای کلرمون تصویب کرد شرکت‌کنندگان از برخی مجازات‌های دینی معاف باشند و کلیسا در مدت غیبتشان از اموال آنان محافظت کند. همچنین هر داوطلب باید صلیب سرخی بر لباس خود می‌دوخت و سوگند می‌خورد تا رسیدن به اورشلیم از این پیمان دست نکشد؛ شکستن این عهد می‌توانست به طرد از جامعه مسیحیان بینجامد.برای حفظ نظم، حضور افراد ناتوان و همچنین کشیشان و راهبان بدون اجازه مافوق ممنوع شد. شورا همچنین ۱۵ اوت ۱۰۹۶ را زمان حرکت سپاه و قسطنطنیه را محل تجمع صلیبیان تعیین کرد.

✢در ادامه، ادهمار دو مونتیل، اسقف لوپوی، به‌عنوان نماینده پاپ و رهبر معنوی صلیبیان برگزیده شد. او که پیش‌تر به اورشلیم سفر کرده بود، با شخصیت معتدل، توانایی در سخنوری و مهارت در ایجاد همدلی، نقش مهمی در حفظ انسجام سپاه صلیبی ایفا کرد؛ هرچند همیشه موفق به مهار رقابت و جاه‌طلبی فرماندهان نبود.

✢نخستین فرمانروایی که به دعوت پاپ پاسخ داد، ریموند، کنت تولوز بود. او در همان روزهای پس از شورای کلرمون، آمادگی خود و بسیاری از اشراف قلمروش را برای پیوستن به جنگ صلیبی اعلام کرد. به نظر می‌رسد ریموند پیش از سخنرانی تاریخی پاپ نیز از این طرح آگاه بود و به همین دلیل خود را شایسته فرماندهی سپاه صلیبی می‌دانست؛ اما پاپ اربان دوم این مقام را به او نداد و ادهمار دو مونتیل را به‌عنوان نماینده خود برگزید. با این حال، ریموند اختلاف را کنار گذاشت و با ادهمار همکاری کرد.

✢اربان دوم پس از ترک کلرمون، سفر خود را در سراسر فرانسه ادامه داد. او در شهرهای مختلف شوراهای کلیسایی برگزار کرد و با ایراد خطابه، مردم را به «گرفتن صلیب» و پیوستن به لشکرکشی فراخواند. در بهار و تابستان ۱۰۹۶ نیز مدتی در تولوز اقامت کرد و درباره سازمان‌دهی نهضت صلیبی با ریموند به گفت‌وگو پرداخت.

✢سپس پاپ از آلپ گذشت و راهی ایتالیا شد، اما فعالیتش متوقف نشد. او با ارسال نامه به اسقفان و فرمانروایان اروپا، تصمیم‌های شورای کلرمون را اعلام و آنان را به مشارکت در جنگ صلیبی دعوت کرد. این فراخوان با استقبال گسترده، به‌ویژه در فلاندر و نواحی شمالی اروپا، روبه‌رو شد و نشان داد که نهضت صلیبی به‌سرعت در سراسر جهان مسیحیت در حال گسترش است.

#جنگ_صلیبی
𝐙𝐞𝐢𝐭 & 𝐆𝐞𝐢𝐬𝐭