برهوت حقیقت

مردمان در این گمانند که به وقت تغییرهای اجتماعی باید آزادی را محقق کنند. اما عزیزانم نه همه‌جا! آنجا که زندگی در مذبحی خونین است، نجات زندگی مهم‌تر از آزادیست.
http://t.me/will_to_morality

+چه هنگام به بلوغ لازم و کافی برای دستیابی به کمال می‌رسیم؟
-آن هنگام که دریابیم نقصان شرط امکان کمال است. ‌بی‌نقصان حتی جمال هم در کار نیست چه رسد به کمال.
http://t.me/will_to_morality

آه، خبر قتل هموطنان چه سهمگین است، بیچاره آنکه وطنش نه روی زمین که در اوهام باشد.

بزرگان تاریخ وقتی در وصف تحقیرآمیزِ دیگران آن‌ها را کوتوله خطاب می‌کردند، منظورشان قد و قامت روحی یا جسمی آن‌ها نبود، بلکه منظور ارتفاع و هوایی بود که آن دیگران در آن تنفس می‌کردند. اگر ما خودمان در ارتفاع بالایی نباشیم و به دیگران متوهمانه از بالا‌به‌پایین نگاه کنیم و آن‌ها را با الفاظ حساسیت‌برانگیز و بی‌وجه تحقیر کنیم، اسباب خنده‌ی و مضحکه‌ی مردمِ عاقل را فراهم خواهیم کرد، ولی افسوس که بابت این نمایش کمدی ما را تحسین نیز نخواهند کرد.
http://t.me/will_to_morality

اگر کسی برای تصمیم‌گیری در مورد امری کیستی و گذشته‌اش را نادیده بگیرد مشغول بازیگوشی خواهد بود نه تصمیم‌گیری.
http://t.me/will_to_morality

من امروز این را امتحان کردم و ثمربخش بود:
با یک ایدئولوژی‌زده به زبان ایدئولوژی خودش سخن بگویید. لال خواهد شد.
البته به شرطی که در رابطه با محتوای آن ایدئولوژی حرفی برای گفتن داشته باشیم.

مباحثه با یک ایدئولوژی‌زده غالباً تف کردن در باد است.
http://t.me/will_to_morality

انسانِ ایدئولوژی‌زده اندیشیدن و عمیق بودن را در آنجا می‌یابد که ختم به تاییدِ حقانیتِ وی شود. مابقی برایش همه سفاهت و دنائت است.
http://t.me/will_to_morality

در ستیز با آموزگار چیزهای بیشتری برای یادگیری هست تا در پیروی از او.
http://t.me/will_to_morality

معلم بزرگ خودکاوی را می‌آموزاند. پاسداشت آموزگار وقتی معنای راستین می‌یابد که خودِ منحصربه‌فردِ خویش را تحقق بخشیده باشیم و بعد این خودِ ما اذعان کند که به راه چنان معلمی رفته است، یعنی راهِ کسی که خود بودن را به ما آموخته بود.
http://t.me/will_to_morality

معلمی کم‌مایه اگر کلامی ما را بیاموزد ما را بنده‌ی خود می‌خواهد. اما معلم راستین خود را فدا می‌سازد، او به ما فوت و فن کار را یاد می‌دهد، پس برای خود رقیبی می‌آفریند.
http://t.me/will_to_morality

دوستی با کسی شایسته است که برابری بداند و برابر رفتار کردن را بفهمد. کسی که حرف حرفِ اوست، ارباب است نه دوست.
http://t.me/will_to_morality

خوشا آنکه یک ماه و یک ستاره‌ی نورانی در آسمانش دارد.

هزاره‌ها وقتی به آسمان چشم می‌دوختیم ماه و ستارگان را می‌دیده‌ایم. امروزه شهرنشینی ما را از دیدن ستارگان محروم کرده... آیا باشد روزی که از دیدن ماه نیز محروم شویم؟
http://t.me/will_to_morality

پرسشی اساسی سال‌ها ذهنم را به خود مشغول کرده، اگر روح فرمانروا بر بدن است، چرا روحِ سالخوردگانِ آلزایمری بر ایشان چنان حکم نراند که دچار فراموشی نشوند و بر فلج‌شدگان چنان حکم نراند که به‌خوبی حرکت کنند؟ آری اینجا به نظر می‌رسد بدن بر روح حد می‌گذارد نه برعکس.
http://t.me/will_to_morality

برای توجیه خویش از دیگران مایه مگذار! اگر کودک نمانده‌ای، خودت گواهِ خودت باش.
http://t.me/will_to_morality

-دوستی را می‌جویم حقیقی، بزرگ‌دل و همراه، غمخوار و بامحبت، وی را چگونه توانم یافت؟
+ چندان هم سخت نیست؛ اگر بیماردل نباشد بلکه شاداب باشد، آنکه را باید بیابی که دوستان کمی خواهد داشت...
- آخر چنان کس که توانایی دوستی ندارد! که اگر داشت کسانی بیشتر او را دوست می‌داشتند!
+ نه‌خیر! انتخاب اوست که چه کسانی را در حریم دلش راه دهد، آخر دلش می‌خواهد برای ایشان درخور شاهان انرژی بگذارد.
- آه چه گفتی؟ درخور شاهان و سلطانان؟
+ درخور شاهان و سلطانان، چراکه بزرگی ذاتی‌اش نمی‌گذارد با هر کسی دوستی کند، او را فقط مصاحبت با اشراف و خوبان خرسند می‌سازد... تو گفتی دوستی چنان می‌خواهی، من هم پاسخت را دادم.
http://t.me/will_to_morality

سخنی زیباست. می‌خواهم بیشتر در این باره بیندیشم.
من به عکس هرگز به پژوهشگریِ فلسفه بدبین نبوده‌ام، کسی که می‌داند نمی‌تواند ویتگنشتاین بشود اما دغدغه‌هایش را در ویتگنشتاین می‌یابد، می‌کوشد با کندوکاو فلسفه‌ی وی چیزی از فلسفه، یعنی معشوقش، یعنی دلمشغولی و دغدغه‌اش، سر در بیاورد. اینکه آدمی تشخیص بدهد نمی‌تواند حرفی مطلقا عالی بزند، پس شاید در نتیجه خوب است حرف‌های عالی را قدمی جلوتر ببرد، امری خُرد و محقر نیست، رجوع به تشخیصی درونی است که محترم است. هیچ چیز احترام‌آمیزتر از این نمی‌یابم که متناسب با توان خود پرواز کنیم، و با تقلای بی‌حاصل وقت دیگران و به خصوص خود را نگیریم. اما آنجا با نگارنده‌ی کلام فوق، دوستِ بسیار خوبم، همسخن می‌شوم، آنجا که پژوهشگری می‌یابم که نیست‌انگارانه به پژوهش روی‌ می‌آورد؛ یعنی نه مسئله بلکه پوزیشن‌های آکادمیک یا مُد روز یا صرف اسم و رسم فیلسوفی یا حوزه‌ای وی را جذب خود کند و سبب شود وی به پژوهش در آن باره بپردازد. دیگربار با دوست خویش همسخن می‌شوم آنجا که می‌بینم پژوهشگری مدعی فلسفه تمامیت عمر خود را بدون در نظر گرفتنِ دیگر امکاناتِ فکر فلسفی می‌گذراند، متخصصی دنیاندیده و تنگ‌نظر که جهان را فقط از دریچه‌ی تنگ خود می‌نگرد. کار تخصصی در فلسفه را عیب نمی‌دانم، اما معتقدم کارهای تخصصی متفرقه، اما نه بی‌ربط به یکدیگر، و با موضوعاتی گسترده، دیگر تخصص‌گرایی نیست، بلکه سطح‌بالا کار کردن است.
نزد من نگریستن به جهان و تمامیت هستی با مشارکت در نگاه چند فیلسوف تا بدانجا که برای ذهنی دست‌یافتنی شود، بنفسه تقلای فلسفیدن است، حتی اگرچه دو مرتبه از معشوق یعنی حکمت دور است، اما ذهنی چنین خود را از تقلا نمی‌اندازد، فقط به قدر وسع می‌کوشد و همین ارزشمند می‌نماید گرچه وافی به مقصود نباشد.
به این معنا پژوهشگرانِ بی‌دغدغه و نیست‌انگار و منفعل و منطبق با مد روز و تنگ‌نظرانِ بدون نسبت با سایر چشم‌اندازها که در دوروبر خودمان زیاد هم خواهیم یافت، زیان‌کارترین آدمیان می‌توانند باشند، چون به اسم فلسفه چیزی ضد آن را طلب می‌کنند، اما پژوهشگرانی که قُرب به فلسفه را از چشم‌اندازِ فیلسوفانی هم‌ذوق با خود می‌جویند و می‌کوشند اندیشه‌ی آنان را جلوتر ببرند، احتمالا نه زیان‌کاران که پویندگانی ارجمند باشند که بیش از این را برای خود نخواسته‌اند، و احتمالا نمی‌توانیم به کسی که می‌داند دقیقا چه چیزی می‌خواهد، چیزی که متناسب با ذوق حقیقت‌جویی نیز است، زیان‌کار بگوییم. فقط می‌توانیم افسوس بخوریم چنین روحی چرا بال‌های قوی‌تری نداشته است.
http://t.me/will_to_morality

داناییِ بسیار تنها زمانی موجه است که دغدغه‌مندی فرد و نحوه‌ی مواجهه‌ی عمیقش با آن دغدغه این بسیاردانی را ایجاب کند. مابقی اغلب بازیگوشی و کنجکاوی صِرف است. چیزی که نه به حل مسئله و گره‌گشایی از دغدغه‌ها بلکه به گپ‌وگفت صرف و اغلب بی‌حاصل خواهد انجامید.
http://t.me/will_to_morality

شخصی ارجمند و نزدیک به روح و عواطف من به من حمله‌ای جانانه نموده و مرا باید بگویم به‌درستی متهم کرده است که سخنانی اینچنین خطرناکند. از این جهت که چنین سخنانی آرامش‌گریزی را در پی دارند و می‌توانند موجب تفکر تندروانه و نابسامان و نظم‌گریز بشوند.
من ایراد وی را به چشم می‌کشم و منظورم را روشن‌تر بیان خواهم کرد:
بعضی موجودات بدون پوست‌اندازی و از نو شکل‌گیری در حالت مردگی قرار خواهند گرفت و تفکر در نگاه من چنین موجودی است. تفکری که زایا نباشد از پویایی به تکرار تقلیل می‌یابد، و تکرار در اینجا مفهومی است که فعلیتی در آن نیست، فقط خواستِ دوباره بیان کردن است. اینجا مراد ما چیزی جز مواجهه‌ی فعالانه با افکار و سنت‌ها و نفی بت‌پرستی و جزم‌اندیشی است.