۱۱۸- پرسش‌هایی دربارهٔ «خود» (من)، از چشم‌انداز فلسفی


#مسعود_زنجانی
@vivaphilosophy

الف- «من» کیستم؟

منِ حقیقیِ من (خود) چیست؟ آیا «خود» واقعیت دارد یا صرفاً یک توهم است؟

آیا هویت ما، از تولد تا مرگ دست‌نخورده باقی می‌ماند؟ آیا هویت ما با ویژگی‌های مادی ما‌ (بدن) گره خورده است یا اینکه بخش‌هایی غیرمادی (ذهن، نفس، روح) برای هویت‌بخشی به ما ضروری‌تر هستند؟ به عبارت دیگر، وقتی از «من» حرف می‌زنیم، دقیقاً دربارهٔ چه سخن می‌گوییم؟ «بدن»، یا «ذهن»، یا «نفس»، و یا «روح».

چه چیزی باعث می‌شود شخصی را دیگر همان شخص قبلی ندانیم؟
وقتی می‌میریم، چه بر سر خود می‌آید؟ آیا «خود» فناناپذیر است؟

وجود و عدم «خود» در عمل چه عواقبی دارد؟ «خود» منشأ رنجِ ما است یا بزرگترین گنجِ ما است؟

«خودآگاهی» به چه معنا است؟ خود چگونه می‌تواند بیاندیشد؟


ب- «هویت»‌ها از کجا می‌آیند؟ (خود و زبان)

آیا فرضِ هر «هویت» (خود) و «غیریت» (دیگری) حقیقتی فراتر از زبان (قدرت) دارد یا صرفاً یک فریبِ زبانی (بازی قدرت) است؟
آیا چنین نیست که ما ابتدائاً «در زبان» دروغ می‌گوییم و سپس احیاناً «با زبان»؟

آیا در میان افرادِ یک «نوع»، به ویژه انسانها، «اشتراکی»، به جز نام‌گذاریِ مشترک در بستر «زبان»، وجود دارد که مبنا و معیاری برای «هویتِ جمعی» آنها در «جهان» باشد؟
به عبارت دیگر، تعابیرِ متافیزیکی و الاهیاتی مانند «جوهر، ذات، طبیعت، فطرت و ...» تا چه حد معتبر هستند؟

آیا در یک «فرد»، به ویژه فردِ انسانی، «ثباتی»، به جز نامگذاری ثابت در بستر «زبان»، وجود دارد که به رغم تغییراتِ مختلفش در گذر «زمان»، مبنا و معیاری برای «هویتِ فردی» او باشد؟
به عبارت دیگر، تعابیرِ فلسفی و روان‌شناختی مانند «نفس، خود، و ...» تا چه حد معتبر هستند؟

آیا حتی، در یک «لحظه»، «وحدتی» حقیقی، برای یک فرد، به جز اشاره‌های زبانی مانند «این» یا «آن»، وجود دارد که حتی در یک «لحظه»، مبنا و معیاری برای «هویتِ آنی» او باشد؟

🌈 https://t.me/vivaphilosophy