تٲمّلی دربارهؑ «حکمتِ شادان» یا پیوندِ «خِرد» و «شادمانی»

نشاطِ دائم داشتن را نباید صرفاً یک وضعیتِ روانشناختی دانست و آن را رفتارشناسانه تعبیر کرد. اگرچه خِردمند را نباید با چهرۀ تلخ و خشک و سیمایی عبوس و دُژم تصوّر کرد، اما نباید اینگونه هم پنداشت که او کسی است که درد و غمی ندارد، و زندگی برای او، جز به خوش باشی و عیاشی نمی گذرد. فردِ با نشاط کسی نیست که دایم یا می خندد و قهقهه می زند، یا می رقصد و بذله می گوید. می توان گفت این برداشت از شادمانی نه تنها وضعیتی نامطلوب، بلکه وضعیتی ناممکن را حکایت می کند. فِرِری، کارگردان بزرگ سینمای ایتالیا، در فیلمِ «پرخوری بزرگ»، به نحو استادانه ای اشمئزازِ این خوشی های نابخردانه و رنج فراموشانه را تصویر کرده است…

نویسنده: مسعود #زنجانی

✨ (6) →http://goo.gl/EqS3W2
✨ (5) →@vivaphilosophy