37- کلاسیک های فلسفه کلاسیک: اپیکور
قسمت سوم: مجموعه واتیکان

#مسعود_زنجانی
@vivaphilosophy

اپيكور ـ مجموعه واتيكان

«به تحصيل فلسفه تظاهر نبايد كرد؛ بلكه واقعاً بايد آن را آموخت. زيرا همچون راحتي، ما به جلوه دادن آن احتياج نداريم و به واقع به آن نيازمنديم»
(قطعه 54 از مجموعه واتيكان)

«قطعات اپيكور» عنواني عام براي منتخباتي از سخنان منتسب به اپيكور است كه نويسندگان باستان بر جاي نهاده اند. در اين ميان، 81 قطعه كه در سال 1888 توسط وُتكه (Wotke) در كتابخانه واتيكان كشف شد و از آن پس به «مجموعه واتيكان» (احكام واتيكاني) مشهور گشت، از همه مهمتر است. برخي از سخنان او در اين مجموعه چنين اند: «نبايد بپنداريم كه تنها جوانان شاد و خرمند، بلكه سالخوردگاني كه عمر خود را به خوبي سپري كرده اند، چنينند» (17)؛ «همان لحظه كه نيكي موجود را از ياد بريم به پيري گراييده ايم» (19)؛ «دوستي ها همه به خودي خود مطبوعند، هرچند مبنا و ابتداي آنها نياز به كمك باشد» (23)؛ «در هر حرفه اي نتيجه با درد و رنج زياد پس از تعليم و تكميل آن به بار مي آيد، ولي در فلسفه لذت پا به پاي شناخت حركت مي كند» (27)؛ «به خاطر دوستي بايد به استقبال خطر هم شتافت» (28)؛ «ما كمتر به ياري دوستانمان نياز داريم تا به اطمينان از اينكه آنها حاضرند به ما ياري كنند» (34)؛ «نبايد با تمناي آنچه نداريم آنچه را كه داريم تباه سازيم» (35)؛ «ما بايد همزمان بخنديم و به فلسفه بپردازيم و كارهاي خانه را انجام دهيم و از ساير استعدادهاي خود بهره برداري كنيم» (41)؛ «مرد خردمند حتي به هنگام تنگدستي بهتر مي داند كه چگونه بدهد تا اينكه چگونه بگيرد: گنجينه استغنايي كه او كشف كرده اينسان بزرگ است» (44)؛ «اي مرگ، بر تو سبقت گرفته ام و خويشتن را در برابر تمام دام هاي تو محفوظ داشته ام. و آنگاه كه زمان كوچ فرا رسيد، بر زندگي و بر آنها كه عبث بدان آويخته اند، خدو مي اندازم و مي روم، در حالي كه سرود ستايش روزهايي را سر مي دهم كه خوش زيسته ام» (47)؛ «التذاذ از عشق هرگز كسي را سودي نرسانده، آنان كه از زيان او در امان مانده اند، بايد خود را خوشبخت بدانند» (51)؛ «دوستي در سراسر جهان به نشاط پاي مي كوبد و به ما اعلام مي كند كه برخيزيد و زندگي شادمانه را ستايش كنيد (52)؛ «بياييد احساس خود را به دوستان از دست رفته نه با نُدبه بلكه با تفكر ابراز كنيم» (66)؛ «هر ميل بايد در برابر اين سؤال قرار گيرد: اگر اين ميل بر آورده گردد بر من چه خواهد رسيد و اگر برآورده نگردد بر من چه خواهد گذشت؟» (71)؛ «در يك بحث فلسفي آن كه شكست مي خورد سهم بيشتري به كف آورده، چون بيشتر آموخته است» (74)؛ «عالي ترين ثمرة استغناء، آزادي است» (77).