30- کتابشناسی نیچه

#مسعود_زنجانی
@vivaphilosophy

1. زایش تراژدی از روح موسیقی (۱۸۷۲): ترجمۀ رویا منجم + ترجمۀ میترا رکنی (منتخبی از کل کتاب در «کتابِ سروش: ویژه نامۀ تراژدی»)
2. ح‍ک‍م‍ت‌ در دوران‌ِ ش‍ک‍وف‍ای‍ی‌ ف‍ک‍ری‌ ی‍ون‍ان‍ی‍ان‌ [فلسفه در عصر تراژیک یونان] (۱۸۷۳): ترجمۀ کامبیز گوتن + ترجمۀ مجید شریف
3. حقیقت و دروغ به معنای فرا اخلاقی آن: ترجمۀ مراد فرهادپور (در کتابی با نام «فلسفه، معرفت و حقیقت») (۱۸۷۳)
4. تأمّلاتِ نابهنگام، 4/1. ریجارد اشتراوس؛ 4/2. دربارۀ سودمندی و ناسودمندی تاریخ برای زندگی؛ ( ۱۸۷۶-۱۸۷۳)؛ 4/3. شوپنهاور به مثابۀ مربّی؛ 4/4. واگنر در یایرویت: ترجمۀ حسن امین + ترجمۀ عباس کاشف و ابوتراب سهراب (فصلِ «سودمندی و ناسودمندیِ تاریخ برای زندگی» در کتابی با همین نام) + ترجمۀ عباس کاشف و ابوتراب سهراب (فصلِ «نیچه در بایرویت» در کتابی با نام «واگنر در بایرویت و نیچه علیه واگنر»
5. انسانی، زیاده انسانی، کتابی برای جانهای آزاده [انسانی، بسیار انسانی]، ضمیمۀ گزیده آراء و اندرزها؛ ضمیمۀ آواره و سایه اش: سال (۱۸۷۸)؛ ترجمۀ اب‍وت‍راب‌ س‍ه‍راب‌ و م‍ح‍م‍د م‍ح‍ق‍ّق‌‌ن‍ی‍ش‍اب‍وری‌ + ترجمۀ سعید فیروز آبادی + ترجمۀ علی عبداللهی (فصلِ «آواره و سایه اش» در کتابی با همین نام)
6. سپیده‌دمان (۱۸۸۱): ترجمۀ علی عبداللهی
7. حکمت شادان (۱۸۸۲,۱۸۸۷): ترجمۀ ج‍م‍ال‌ آل‌اح‍م‍د، س‍ع‍ی‍د ک‍ام‍ران‌، ح‍ام‍د ف‍ولادون‍د
8. چنین گفت زرتشت، کتابی برای همه کس و هیچ کس (۸۵-۱۸۸۳): ترجمۀ داریوش آشوری + ترجمۀ مسعود انصاری + حمید نیّر نوری + 4 ترجمۀ جدید از فهیمه رحمتی، منوچهر اسدی، رحیم غلامی، و مهرداد شاهین در سالهای اخیر
9. فراسوی نیک و بد، درآمدی بر فلسفهٔ آینده (۱۸۸۶): ترجمۀ داریوش آشوری + ترجمۀ سعید فیروز آبادی
10. تبارشناسی اخلاق (۱۸۸۷): ترجمۀ داریوش آشوری + ترجمۀ م‍ح‍م‍ود ب‍ه‍ف‍روزی‌
11. قضیۀ واگنر (۱۸۸۸)؛ ترجمۀ رویا منجم
12. نیچه علیه واگنر(۱۸۸۸): ترجمۀ عباس کاشف و ابوتراب سهراب (در کتابی با نام «واگنر در بایرویت و نیچه علیه واگنر») + ترجمۀ فانوس بهادروند
13. غروب بتها [شامگاه بتان]، چگونه با پتک فلسفه بورزیم؟ (۱۸۸۹): ترجمۀ داریوش آشوری + ترجمۀ عبدالعلی دستغیب + ترجمۀ مسعود انصاری
14. دجّال (۱۸۸۸): ترجمۀ عبدالعلی دستغیب + ترجمۀ سعید فیروز آبادی
15. اینک آن انسان، آدمی چگونه همان می شود که هست [این است انسان]، [آنک انسان](۱۸۸۸): ترجمۀ بهروز صفدری + ترجمۀ سعید فیروز آبادی + ترجمۀ رویا منجم
16. ارادۀ [معطوف به] قدرت:* ترجمۀ مجید شریف + ترجمۀ م‍ح‍م‍دب‍اق‍ر ه‍وش‍ی‍ار (منتخبی از کل کتاب در کتابی با نام «اراده معطوف به قدرت: آزمایشی در دیگرگونی همۀ ارزشها»)
17. واپسین شطحیات (۱۸۹۷-۱۸۸۹:)** تر جمۀ حامد فولادوند
18. آخرین یادداشتها: ترجمۀ ایرج قانونی

دست نوشته ها و نوشته های اولیه:
1. ستیزه هومر (1872): ت‍رج‍مۀ عبدالحسین پیروز
2. زن یونانی: ت‍رج‍مۀ عبدالحسین پیروز
3. دربارۀ موسیقی و کلمات: ت‍رج‍مۀعبدالحسین پیروز

اشعار:
اکنون میان دو هیچ [مجموعه اشعار از کتب مختلف نیچه]: ترجمۀ علی عبداللهی + ترجمۀ شجاع الدین شفا (منتخبی از کلّ کتاب در کتابی با نام «بهترین اشعار نیچه»)

نامه ها:
لطفاً کتابهایم را نخوان، نامه های نیچه به مادرش: (علی عبداللهی)

گزیده ها:
1. ب‍رگ‍زی‍ده‌ آث‍ار ن‍ی‍چ‍ه‌: انتخاب و ترجمۀ انگلیسی وال‍ت‍ر ک‍اف‍م‍ن‌؛ ت‍رج‍مۀ فارسی روی‍ا م‍ن‍ج‍م‌
2. ف‍ری‍دری‍ش‌ ن‍ی‍چ‍ه‌ و گ‍زی‍ن‌‌ گ‍وی‍ه‌ه‍ای‍ش‌: انتخاب و ترجمه از پ‍ری‍س‍ا رض‍ای‍ی‌ و رض‍ا ن‍ج‍ف‍ی‌
3. اندیشه‌های زرین‌ نیچه: انتخاب و ترجمه ازسعید فیروزآبادی

* سال دقیق نگارش مشخص نیست و درواقع هیچ وقت توسط خود نیچه به صورت یک کتاب در نیامد و دست کم یک طرح بوده که نیچه در پی تکمیل آن برآمده بود سرانجام نخستین بار به همت "پیتر گاست"، "ارنست و آگوست هورنه فِر" در سال ۱۹۰۱(یک سال پس از مرگ نیچه) جمع آوری، تنظیم، تدوین و منتشر شد.
** این اثر از میان دست نوشته‌های نیچه در سالهای آخر زندگی اش توسط "یوهان گوک" زبانشناس دانشگاه لیدن هلند و دوست صمیمی نیچه جمع آوری شد و در سال ۱۹۹۸ تحت عنوان «من مرده‌ام چون احمقم» به چاپ رسید. در واقع تنها اثری ست که نیچه در دوران کسوف معنوی خود به رشتهٔ تحریر درآورده و می‌توان آن را آخرین نوشته‌های وی دانست.

مرداد 1384