Visual Alchemist

عصرِ پنجشنبه‌ست و من تصور می‌کردم هوا ابریه (نیست، آلودگیه)‌ و من جرئت ندارم هیچ کاری رو شروع کنم چون می‌دونم به محض اینکه تمرکز کردم روش تعمیرگاه زنگ میزنه بیا فلان قطعه رو بخر (از همسایه‌شون، چون خودشون حال ندارن زنگ بزنن بخرن و پولشو ازم بگیرن. باید منو این همه راه بکشن) و بعدشم نتونن ماشینو درست کنن. پس بیایین براتون یکی از مهم‌ترین و احتمالا فاقد اهمیت‌ترین مسائل ادبیات سای‌فای رو باز کنم. چون همین دیروز یه جایی در موردش حرف زدم و دیشب یادم اومد که نصفه گفتم و در اصل خیلی هم پیچیده‌تر و طولانی‌تره:

مجموعه‌ی Dune چه‌قدر بزرگه؟

اگه می‌خواین لفت بدین الان وقتشه، احتمالا ۱۰-۲۰ تایی عکس و متن قراره بفرستم.

دیشب LUNA - The Shadow Dust رو بازی کردم، یه بازی ایندی مال سال ۲۰۲۰ـه که توی سبک point-and-click adventure game درست کردن. به طور کلی می‌تونم بگم برای یک گیم پلی دو سه ساعته، این بازی خوبه، نه اونقدر کوتاه بود که بیشتر بخوام نه اونقدری طولانی که دیگه به داستانش اهمیتی ندم. داستانش بین Weird Fiction و سورئال حرکت می‌کنه، من رو خیلی یاد یکسری از داستان‌های کودک شرقی میندازه، حتی آرت استایل دو بعدی بازی هم خیلی شبیهه به همون کتاب‌ها. پازل‌هاش هم آسون بودن، یعنی هیچ کدومشون اونقدر وقت نمی‌گرفتن و به خاطر همون وایب چیل و آروم بازی بود که بعضی وقت‌ها طول می‌کشید حل بشن (خود بازی کند بود).

در کل پیشنهاد کردنش به همه سخته، حدس می‌زنم بیشتر گیمرها خیلی از این مدل بازی لذت نبرن. بیشتر تمرکزش روی فضاسازی و ویژوال و قصه‌گوییه تا گیم‌پلی.

هفته‌ی پیش بوردگیم Ankh رو بازی کردم، خیلی راضی بودم ازش.

امشب تازه وقت کردم برم تصویرسازیای آدرین اسمیت رو ببینم که مشخصا بهترین چیز در مورد این بازی بودن. در کل توی بازی هیچ مکانیک خلاقانه و خاصی نیست، فقط همین مینی فیگورها و تصویرسازی‌ها هستن که کار رو بالا نگه داشتن و دارن یه فضای فانتزی خیلی ملموس درست می‌کنن. بعد این اولین باره که من یه رویکرد خلاقانه و اورجینال به اساطیر مصر می‌بینم که نه اونقدر از داستان‌های اصلی دور شده، نه اونقدر نزدیک مونده که مثل همه‌ی کارهای قبلی بشه.

همچنان مثل همون Rising Sun که چند روز پیش گفتم، این بازی هم با تمِ ایرانی و فضای ایرانی جواب می‌ده. خیلی هم خوب میشه.

Fairy Tales Sits On The Doorstep

این ایموجی ساز جدید گوگل واقعا بامزس XD

الان فیلم The Phoenician Scheme رو دیدم. سیزدهم فیلم وس اندرسون (کسی که اینقدر کارهاش خوب بودن که من خر شدم برم رشته سینما) بعد از اینکه حدود سی سال فیلم ساختن... که افتضاحه. یعنی باورم نمیشه یه فیلم وس اندرسون اینقدر بی سر و ته باشه و توی بخش داستان و شخصیت‌پردازی گند بزنه.

چیز زیادی ندارم در موردش بگم، شاید بعد از اون فیلم‌هایی که شاهکار بودن (واقعا ۱۲تای قبلی رو من میتونم بذارم توی ۵۰تا فیلم خوبی که دیدم)، این یکم زیادی معمولیه.

در ادامه‌ی اینکه سراغ بازیای شکست خورده می‌رم، آخر هفته یه نگاهی به Skull and Bones انداختم و فکر کنم پنج شیش ساعت بازی کردم، بعدشم آرت بوکش رو خوندم. راستش من برای این بازی هایپ بودم، چند هفته بعد از پرنس اف پرشیا قرار بود بیاد و مشخصا اون بازی رو خیلی دوست داشتم، تصور می‌کردم بالاخره یک بازی دزد دریایی درست و حسابی گیرم اومده. اما خب بازی خیلی سطحیه، یعنی شما بیایین این همه اشتباهِ گیم‌پلی رو بذاین کنار، تمام باگ‌ها رو هم در نظر نگیرین و فقط روی دنیاسازی تمرکز کنین، Skull and Bones اولش گولتون می‌زنه که یک دنیای بزرگ پر از داستان‌های مختلفه، بعد می‌فهمین که اصلا داستانی وجود نداره و صرفا یکسری محیط با وایبِ یکسانن، اون محیط‌ها هیچ گذشته‌ای نداره و صرفا اونجا وجود دارن.

یکم برام سخته تصور کنم که چطور این بازی نتونسته حداقل داستان رو درست در بیاره، همیشه اعتقاد داشتم نوشتن داستان با تم دزد دریایی راحت‌ترین کاره و اصولا احتمال موفق نشدنش همیشه کمتره تا موفق شدن. ولی خب بعد از تست کردن بازی و خوندن آرت بوکش می‌گم اینا فقط یه چیزی ساختن، این که اینقدر طول کشیده برای این بوده که نمی‌دونستن چیکار می‌کنن و این توی بازی هم مشخصه. کانسپت‌هاش قشنگن، ولی چیزی برای گفتن ندارن، فقط قشنگن.