البته Edmund Dulac هم به عنوان یکی از اولین آرتیست‌هایی که خیلی جدی زمان گذاشت برای تصویرسازی آثار معروف ادبی دیو و دلبر رو تصویرسازی کرده. با اینکه ادموند دولک رو خیلی دوست دارم و همیشه برام یکی از الهام‌بخش‌ترین‌ها بوده، به نظرم دیو و دلبرش یکی از ضعیف‌ترین کارهاشه. بیشتر اونو تبدیل کرده به کارِ خودش، نه داستانی که گابریل-سوزان دو ویلنوو نوشته.

اما به هر حال قشنگن، من خیلی دوست دارم به کارهای دولک نگاه کنم، مخصوصا طوطی‌هایی که می‌کشه. به نظرم یکی از بهترین نمونه‌هاییه که می‌شه مثال زد برای تاثیرِ نگارگری‌های ایرانی روی هنرِ غربیِ اوایل قرن بیستم.