چند روز پیش ما It Takes Two رو تموم کردیم و هم خیلی راضی بودم، هم نمی‌تونم از زیادی طولانی شدن بازی شاکی نباشم. حسی بازی کردن It Takes Two کموبیش شبیه بازی کردن بازی‌های پلی‌استیشن یک بود، با اینکه تقریبا تمام مکانیک‌ها نزدیکن ولی اونقدری تنوع هست که لذت بخش باشه و هر مرحله یه هویت مخصوص خودشو داره. به طور کلی خوش می‌گذشت توی تمام مراحلش، مخصوصا اینکه خیلی جاها درست شده بود برای اینکه خنده‌دار باشه (برای پلیرها این سمت چون هماهنگی سخته). در کل تجربه‌ی جالبی بود به عنوان بازی دو نفره. اولین باریه که بازی دو نفره اون حالت رقابتی و گیم‌نتی (مثل مورتال کمبت) رو نداره و واقعا راضی بودم.

اما... این بازی به نظرم اگه سینگل پلیر بود زمان مناسبی داشت. تا جایی که می‌دونم حدود پونزده ساعت گیم‌پلی داره که منطقیه. اما توی بازی دو نفره که خیلی اشتباه پیش میاد این زمان تقریبا دو برابر می‌شه و ما حدود سی و دو ساعت براش تموم کردنش وقت گذاشتیم. مشکل من اصلا با گیم‌پلی نبود، اما داستان از یک جایی جذابیتشو کامل از دست میده. یعنی ما از کشتن اون فیل کوچولوئه به بعد رو به زور داشتیم می‌رفتیم تا تموم بشه. بیشتر شبیه رفع تکلیف بود. چون داستان انگار فقط تا همونجا کشش داشت، کانسپت چیزهایی که در ادامه میومدن خوب بودن ولی با توجه به چیزهایی که توی اینترنت خوندم به نظر میاد بقیه هم براشون تموم کردن یک سوم انتهایی بازی بیشتر رفع تکلیف بود تا لذت بردن از گیم‌پلی. مخصوصا اینکه میوفتاد توی کلیشه‌ای‌ترین صحبت‌ها.

در کل راضی بودم، قطعا قراره Split Fiction رو بعد از این بازی کنیم و ببینیم همونقدری که هایپ شد خوبه یا نه.