Сёлета ў гэты каледж упершыню адправяцца беларускія студэнткі — і мы гэтым вельмі ганарымся, хоць, прызнаемся, крыху хвалюемся разам з імі. Адна з іх — Рыта.
У сваім пасце-знаёмстве яна распавядае, як даведалася пра рух UWC і як працэс адбору матываваў яе глыбей зацікавіцца беларускай мовай і пачаць яе ўдасканальваць.
Фатаздымкі з жыцця Рыты вы можаце пабачыць у каментарах.
Вітанкі! Мяне завуць Рыта, мне 17 гадоў. Я родам з Менска, а цяпер жыву ў Нарвегіі. У студзені 2027 года я паеду вучыцца ў Waterford Kamhlaba UWC of Southern Africa ў Эсваціні.
Я даведалася пра UWC праз дзяўчыну з маёй школы, якая атрымала месца ў UWC RCN. Яе расказы пра UWC мяне вельмі захапілі.Для мяне гэта неверагодная магчымасць пабачыць свет, сустрэць цікавых людзей з розных краін і культур, а таксама развівацца і расці як асоба. Таму я вырашыла падаць заяўку.
Самымі складанымі этапамі адбору для мяне былі другі і трэці туры, падчас якіх трэба было размаўляць па-беларуску. На той момант я амаль не ведала беларускай мовы, бо пасля пераезду ў 2019 годзе не вывучала яе і не размаўляла па-беларуску. Але я ўсё адно старалася як магла і ў выніку здолела шмат чаму навучыцца — як падчас падрыхтоўкі, так і пасля.
Шчыра кажучы, калі я даведалася, што прайшла адбор, то была вельмі здзіўленая. Мне было крыху страшна, бо я зусім не чакала, што атрымаю месца ў каледжы ажно ў Паўднёвай Афрыцы. Але разам са страхам было і вялікае радаснае хваляванне, бо гэта была магчымасць пабачыць часткі свету, якія я, магчыма, ніколі не ўбачыла б без UWC.
Усім, хто зараз падае заяўку, я б параіла проста быць сабой. Размаўляйце пра тое, што сапраўды вас цікавіць, а не пра тэмы, якія, на вашу думку, камітэт палічыць больш цікавымі ці “вартымі”. UWC — гэта неверагодная магчымасць, але каб зразумець, ці сапраўды гэта месца для вас, трэба паказаць, хто вы ёсць насамрэч, а не спрабаваць схаваць частку сябе дзеля нейкіх “балаў”.