Хтосьці з іх ужо распакоўвае валізкі ў новым доме, а хтосьці яшчэ толькі чакае свайго ад’езду. Але ўсіх іх аб’ядноўвае адно: наперадзе — новая глава жыцця ў UWC.
Першая ў нашай серыі — Глаша з UWC Mahindra!
А ў каментарах вы можаце пабачыць фота з жыцця Глашы!
Вітаю! Мяне завуць Глаша. Усё жыццё я жыла ў вёсцы недалёка ад Мінска, адкуль кожны ранак ездзіла ў горад вучыцца ў мастацкую гімназію. Дзіўна і неверагодна ўсведамляць, што зараз кожны ранак я расплюшчваю вочы ў доміку на пагорку, які ўзвышаецца над індыйскай вёскай, ахутанай коўдрай туманаў, у асяроддзі пальмаў, невядомых кветак, кактусаў, падобных да елак, – і ўсё гэта прасякнута цёплым мусонным дажджом
Са мной у пакойчыку – дзяўчынкі з Індыі, Японіі і Партугаліі. З адной з іх мы любім рана прачынацца, варыць каву і разам ісці на сняданак у яшчэ ціхі і пусты кафетэрый, дзе паступова расцвітае жыццё, подых якога адчуваеш у кожным месцейку вялікага і разнастайнага кампуса, – так пачынаецца дзень у MUWCI.
Мне здаецца, што гэтае месца заўсёды было маім домам, нават калі я не ведала пра яго існаванне. З дзяцінства я захаплялася адукацыяй у самых розных яе формах. Я не хацела бачыць межаў адукацыі і таму сама стварала яе для сябе: ці то праз школьнае мерапрыемства, ці праз звычайны ўрок – кожная хвіліна вучобы была для мяне бясконца каштоўнай. У гэтым я бачыла і бачу свабоду. Я ладзіла тэатральныя пастаноўкі з аднакласнікамі, вучыла мовы, малявала, самастойна вучылася граць на гітары і піяніна, пісала навуковую працу па лінгвістыцы, чытала... Проста вучылася – і бачыла ў гэтым сэнс усяго свету.
У каледжы я абрала філасофію, літаратуру на ангельскай мове і выяўленчае мастацтва на вышэйшым узроўні (HL), а матэматыку AA, фізіку і гішпанскую мову — на стандартным (SL).
Я магу параіць усім неабыякавым летуценнікам, якія падаюцца, толькі адно: жывіце тым, што вы робіце, выяўляйце сябе праз тое, што робіце, будзьце сабой у тым, што робіце і, нарэшце, будзьце тым, што робіце, а не тым, кім хочаце быць. Тады для адбору застанецца толькі распавесці пра гэта.