Замежная палітыка як гісторыя правалаў

“Аляксандр Лукашэнка заўсёды ставіць на тых замежных палітыкаў, якія кепска заканчваюць, на міжнародных ізгояў. Ён вітае дыктатараў, спадзяецца, што яны пачнуць матэрыяльна дапамагаць Беларусі – аднак гэтыя чаканні заўсёды не спраўджваюцца. Таму без перабольшвання можна сказаць, што ўся гісторыя замежнай палітыкі Беларусі апошніх 30-ці гадоў – гэта гісторыя правалаў. Гісторыя няправільных ставак: не на таго чалавека і не на тую краіну”.

На фоне візіта ў Менск чарговага кіраўніка чарговай хунты прааналізаваў у сваёй праграме “Цыганкоў. Высновы” усю замежную палітыку Беларусі часоў Лукашэнкі ў накірунку “Далёкай дугі”. І ведаеце, можаш нават не быць "апазіцыянерам", каб, абапіраючыся на вынікі і статыстыку, аб'ектыўна прыйсці да пэўных аднолькавых высноваў.

“Да болю знаёмая схема. Традыцыйна кожны візіт Лукашэнкі ў краіны Далёкай дугі альбо візіт кіраўнікоў гэтых краінаў у Менск суправаджаўся прыкладна аднолькавым антуражам. Прапаганда, захлынаючыся, расказвала пра неверагодныя вяршыні будучага тавараабароту паміж дзвюма краінамі, пералічваліся грандыёзныя праекты, асабліва адзначалася, што мясцовы лідар сустракаў Лукашэнку з незвычайнаю пышнасцю і павагаю – не так, як іншых, усялякіх там лідараў ЗША і Нямеччыны.

Аднак праз некалькі гадоў аказваецца, што ніякага кардынальнага росту тавараабароту не адбываецца, што ўсе грандыёзныя праекты эканамічна неэфектыўныя і дружалюбная краіна зусім не супраць павялічваць свой імпарт у Беларусь, але чамусьці абсалютна не жадае бачыць у сябе беларускі экспарт”.

Успоміў самыя вядомыя гіганцкія правалы – Венесуэлу, Іран. І паразважаў пра нейкую спецыфічную асаблівасьць Лукашэнкі – ставіць на тых палітыкаў і тыя рэжымы, якія кепска канчаюць.
https://www.youtube.com/watch?v=zL5Bg5flanA&list=PLHXDe5xgvEAw