Theoretical_Physics

🎙 سه مقاله درباره سخنرانی های علمی در فیزیک
سخنرانی علمی یکی از مهم‌ترین راه‌های انتقال نتایج پژوهشی در فیزیک است.
سه مقاله از سه فیزیک‌دان مطرح را در ادامه معرفی می کنیم که به شکل‌های متفاوت به این مسئله پرداخته‌اند.
🔹 ۱. N. David Mermin — What's Wrong with Those Talks?
مرمین با لحنی طنزآمیز به یکی از مشکلات معروف سخنرانی‌های فیزیک حمله می‌کند: سخنران معمولاً بیش از آنچه مخاطب می‌تواند بفهمد، اطلاعات ارائه می‌دهد.
او تصویری اغراق‌آمیز از یک سخنرانی بد ترسیم می‌کند: سخنران با تعداد زیادی اسلاید و معادله وارد سالن می‌شود، همه نتایج و جزئیات کارش را ارائه می‌کند و در پایان احساس می‌کند وظیفه‌اش را به‌خوبی انجام داده است؛ در حالی که مخاطب مدت‌هاست از مسیر بحث جا مانده است!
یکی از طعنه‌های معروف مرمین این است که در یک سخنرانی معمولی، ۹۰ درصد مخاطبان ممکن است کمتر از ۱۰ درصد مطالب ارائه‌شده را بفهمند.
و مشکل فقط کمبود دانش مخاطب نیست. مشکل این است که سخنران اساساً سخنرانی را برای خودش طراحی کرده است.
او تقریباً چنین منطقی را نقد می‌کند:
«این مطلب برای من کاملاً روشن است؛ بنابراین حتماً برای شما هم روشن خواهد بود.»
در حالی که سخنران چند سال است با مسئله زندگی کرده و مخاطب تازه چند دقیقه است که با آن روبه‌رو شده.
مرمین همچنین به یک عادت رایج فیزیک‌دان‌ها می‌تازد: اینکه تصور می‌کنند باید همه چیز را در سخنرانی بگویند؛ چون اگر یک محاسبه، یک نتیجه یا یک جزئیات حذف شود، گویی بخشی از اعتبار علمی آنها از بین رفته است.
در حالی که یک سخنرانی علمی قرار نیست مقاله‌ای باشد که با صدای بلند خوانده می‌شود.
از نگاه مرمین، سؤال اصلی این نیست که:
«من چقدر مطلب دارم که بگویم؟»
بلکه باید پرسید:
«مخاطب بعد از این سخنرانی چه چیزی را واقعاً خواهد فهمید؟»
طنز مرمین در واقع یک نقد جدی را پنهان کرده است:

اگر می‌خواهی مخاطب چیزی بفهمد، سخنرانی را از نقطه‌ای شروع کن که مخاطب در آن قرار دارد، نه از نقطه‌ای که خودت پس از چند سال تحقیق در آن قرار گرفته‌ای.

🔹 ۲. Robert Geroch — Suggestions for Giving Talks
در این مقاله کروک توصیه های مختلفی برای ارائه سخنرانی های بهتر در فیزیک را پیشنهاد می دهد.
یکی از توصیه‌های اصلی او این است که یک سخنرانی باید تعداد بسیار محدودی ایده اصلی داشته باشد؛ مثلاً ۳ یا ۴ پیام اصلی که مخاطب بتواند آنها را در ذهن نگه دارد.
سخنرانی باید از همان ابتدا به چند سؤال پاسخ دهد:
مسئله چیست؟
چرا مهم است؟
ایده اصلی چیست؟
و قرار است در پایان به چه نتیجه‌ای برسیم؟
کروک تأکید زیادی بر مقدمه دارد. مقدمه صرفاً چند جمله تشریفاتی قبل از ورود به «فیزیک واقعی» نیست؛ بلکه جایی است که باید مسئله و انگیزه را برای مخاطب بسازیم.
او همچنین توصیه می‌کند تا حد امکان از شکل‌ها و تصاویر استفاده کنیم و مطالب را در طول سخنرانی دوباره جمع‌بندی کنیم.
یک ایده بسیار مهم کروک این است که:
ساختار ذهنی متخصص، الزاماً ساختار مناسب برای آموزش یا ارائه آن موضوع نیست.
وقتی سال‌ها روی موضوعی کار کرده‌ایم، بسیاری از ارتباط‌ها برایمان بدیهی شده‌اند. اما مخاطب باید این ارتباط‌ها را قدم‌به‌قدم پیدا کند. بنابراین سخنران باید موضوع را از دید مخاطب بازسازی کند.
🔹 ۳. James C. Garland — Advice to Beginning Physics Speakers
گارلند بیشتر به جنبه عملی و اجرایی سخنرانی می‌پردازد.
از نظر او یک سخنرانی علمی با یک مقاله تفاوت اساسی دارد.
مقاله را می‌توان دوباره خواند، به عقب برگشت، روی یک معادله مکث کرد و بخش‌های دشوار را دوباره بررسی کرد. اما سخنرانی در زمان واقعی اتفاق می‌افتد.
بنابراین ساختار باید بسیار روشن باشد و مخاطب نباید مجبور شود برای فهمیدن اینکه سخنران کجای استدلال قرار دارد، خودش مسیر را بازسازی کند.
گارلند روی مسائلی مانند تمرین کردن، کنترل زمان، وضوح اسلایدها، نحوه صحبت کردن، تماس چشمی و شیوه پاسخ دادن به سؤال‌ها نیز تأکید می‌کند.
اما نکته مهم‌تر این است که ارائه علمی خودش یک مهارت است و باید آن را تمرین کرد. صرفاً دانستن محتوای علمی برای ارائه خوب کافی نیست.

فایل مقالات:
N. David Mermin — What's Wrong with Those Talks?

این سخنرانی ها چه عیبی دارند؟ (ترجمه مقاله مرمین)
Robert Geroch — Suggestions for Giving Talks
James C. Garland — Advice to Beginning Physics Speakers

#معرفی_کتاب

🔹عنوان:
The Construction of Modern Science: Mechanisms and Mechanics

✍️نویسنده:
Richard S. Westfall

انقلاب علمی قرن هفدهم را اغلب زادگاه علم مدرن می‌دانیم؛ اما ریچارد وستفال، مورخ برجسته علم و نویسنده زندگینامه معتبر نیوتن، نشان می‌دهد این انقلاب جهشی ناگهانی نبود، بلکه حاصل گفت‌وگویی پرتنش میان دو سنت فکری بود: سنت افلاطونی–فیثاغورثی که جهان را بر پایه نظم هندسی و ریاضی می‌فهمید، و فلسفه مکانیکی که طبیعت را ماشینی بزرگ می‌دید و در پی کشف سازوکارهای پنهان پدیده‌ها بود.

وستفال از کپلر و گالیله تا نیوتن نشان می‌دهد چگونه این دو جریان متضاد در همه شاخه‌های علم، از نجوم و مکانیک تا شیمی و زیست‌شناسی، نفوذ کردند. به باور او، به بار نشستن کامل انقلاب علمی در گرو حل این تنش بود؛ آشتی‌ای که سرانجام در نظام نیوتنی رخ داد و چهره علم مدرن را برای همیشه شکل داد.

این کتاب از بهترین درآمدها بر علم قرن هفدهم است و به جای فهرست‌کردن اکتشافات، الگویی برای فهم یکپارچه تحول فکری آن دوران و ریشه‌های فلسفی ظهور علم مدرن ارائه می‌دهد.

انجمن علمی ژرفا | فیزیک، ریاضی و فلسفه علم
🆔 @Zharfa90

بررسی امکان تولید درهم‌تنیدگی میان اجسام از طریق برهمکنش گرانشی، مسیری است برای پرداختن به این سوال که آیا میدان‌های گرانشی دارای ماهیت کوانتومی هست یا خیر. در حال حاضر، دستیابی به شرایط آزمایشگاهی که در آن گرانش، برهم‌کنش میان دو جسم با رفتار کوانتومی را تعیین کند، چالشی است که فعالانه پیگیری می‌شود. در چنین شرایطی، می توان از طریق مطالعه همبستگی های بین دو جسم رفتار گرانشی را در رژیم کوانتومی مطالعه کرد. تحقق تجربی این امر نوعا مستلزم ایجاد حالت های کوانتومی بسیار سرد در مقیاس میکروگرم تا میلی‌گرم است. دلیل این امر ساده است: اعمال کنترل کوانتومی بر اجسام بزرگ‌تر دشوار است، در حالی که ایجاد برهم‌کنش گرانشی قابل‌توجه با اجسام کوچک‌تر نیز چالش‌برانگیز است. در مقاله زیر پیشرفتی در این زمینه گزارش شده:

https://doi.org/10.1038/s42005-026-02514-w

یک آونگ پیچشی ۱ میلی‌گرمی که فرکانس طبیعی آن ۱۸ هرتز بوده است، با استفاده از تکنیک سردسازی لیزری، از دمای اتاق تا دمای ۲۴۰ میکروکلوین سرد شده است: که بیش از ۲۰ برابر سردتر از رکورد های قبلی در محدوده میکرو گرم تا کیلو گرم است.

🧠 آیا مغز انسان کوانتومی است؟ واقعیت یا افسانه؟

⚛️ مغز انسان از میلیاردها نورون تشکیل شده که با ارتباطات پیچیده خود امکان یادگیری، حافظه و آگاهی را فراهم می‌کنند. از آنجا که همه مواد از اتم‌ها و مولکول‌ها ساخته شده‌اند، فرآیندهای بنیادی در مغز نیز در نهایت از قوانین مکانیک کوانتومی پیروی می‌کنند. اما سؤال مهم این است: آیا پدیده‌های کوانتومی می‌توانند در سطح عملکرد مغز، مانند فکر کردن یا آگاهی، نقش اساسی داشته باشند؟

🔬 برخی پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند که ساختارهایی به عنوان اندامک داخل سلولی نورون‌ها، کاندید مناسبی برای پردازش کوانتومی هستند. معروف‌ترین نظریه در این زمینه، نظریه تقلیل عینی هماهنگ (Orch-OR) است که توسط راجر پنروز و استوارت همروف مطرح شده است. در این نظریه خودآگاهی از مغز حاصل می‌شود که در مکان‌های ارتباطی نورون‌ها یعنی سیناپس‌ها اتفاق می‌افتد. میکروتوبول‌ها نقش مهمی در اسکلت سلولی، شکل و حرکت سلول و انتقال مواد در سیناپس‌ها را دارند. الکترون‌های اجزای سازنده میکروتوبول‌ها می‌توانند پدیده بوز انیشتین را ایجاد کنند که از طریق اتصالات بسیار کوچک و پدیده تونل زنی کوانتومی می‌تواند با سایر نورون‌ها ارتباط برقرار کرده و همدوسی کوانتومی رخ دهد. با این حال، این نظریه همچنان مورد بحث است و بسیاری از دانشمندان معتقدند محیط گرم و پیچیده مغز باعث می‌شود حفظ حالت‌های کوانتومی در مقیاس بزرگ بسیار دشوار باشد.

🧩 بنابراین، پاسخ علمی به سؤال «آیا مغز انسان کوانتومی است؟» این است که: در سطح مولکولی، قطعاً قوانین کوانتومی در مغز حضور دارند اما می‌توان گفت که مغز کوانتومی یک فرضیه علمی جذاب اما اثبات نشده است که نیازمند تجربه قوی‌تری می‌باشد. همین مرز میان دانسته‌ها و ناشناخته‌ها، این موضوع را به یکی از جذاب‌ترین حوزه‌های مشترک میان فیزیک کوانتومی و علوم اعصاب تبدیل کرده است.

معرفی کانال:

کانال با عنوان "کتابهایش" برای دانشجویان لیسانس و فوق لیسانس و دکتری فیزیک. هدف قرار دادن عکسهای زیبا است و معرفی و مرور کتابهای فیزیک. لطفا به آدرس زیر نگاه کنید در پیام رسان بله
شناسه کانال @GreatPhysics
همین مطالب در کانال تلگرام زیر قرار داده می شوند.
https://t.me/GreatPhysicsBooks

🌱 فتوسنتز؛ یکی از سریع‌ترین فرایندهای طبیعت چگونه کار می‌کند؟

☀️ گیاهان چگونه انرژی نور خورشید را با سرعتی بالا و بازدهی کم‌نظیر به انرژی شیمیایی تبدیل می‌کنند؟ یکی از مهم‌ترین سوالات حوزه زیست‌شناسی و بیوفیزیک است. در فرآیند فتوسنتز، پیگمنت‌های جاذب نور (مانند مولکول کلروفیل) فوتون نور را جذب می‌کنند و انرژی جذب شده وارد یک انتقال دست به دست بین مجموعه‌ای از مولکول‌ها شده و برای زمان نسبتا زیادی، بدون اتلاف حفظ می‌شود. تا زمانی که بتواند به مرکز واکنش منتقل شود.

⚛️ برای توصیف این فرآیند، یعنی حفظ انرژی و انتقال آن با سرعت بالا میان چندین مولکول، چاره‌ای جز مراجعه کردن به مکانیزم‌های کوانتومی وجود ندارد. چراکه در مکانیسم‌های کلاسیکی، سرعت بالا و بازدهی‌ بالا باهم در تضاد هستند و افزایش یکی از این دو موجب کاهش دیگری می‌شود. دانشمندان در تلاش هستند تا این پدیده را با همسازی کوانتومی (Quantum Coherence) توضیح دهند. حتی موفق شده‌اند این پدیده را در زمان‌های بسیار کوچک در سیستم‌های فوتوسنتزی مشاهده کنند. اما اینجا سوال بزرگ‌تر مطرح می‌شود! همسازی کوانتومی در دماهای بالا از بین می‌رود. اگر واقعا همسازی کوانتومی در این پدیده درگیر است، چگونه این همسازی در دمای بسیار بالای بیولوژیکی دوام می‌آورد؟

🔬 مطالعه فتوسنتز کوانتومی به ما نشان می‌دهد که موجودات زنده، اگرچه در محیطی گرم و پیچیده فعالیت می‌کنند، اما در مقیاس مولکولی می‌توانند از قوانین مکانیک کوانتومی تأثیر بگیرند. این حوزه نه‌تنها برای شناخت بهتر فرآیندهای طبیعی اهمیت دارد، بلکه می‌تواند الهام‌بخش طراحی فناوری‌های جدید در زمینه انرژی خورشیدی و مواد پیشرفته باشد.

🌀وقتی ذرات سنگین هم درهم‌تنیده می‌شوند!

🔬 شواهد تازه از یکی از عجیب‌ترین پدیده‌های کوانتومی در CERN

فیزیکدانان در برخورددهنده‌ی بزرگ هادرونی (LHC) در CERN شواهد قدرتمندی از درهم‌تنیدگی کوانتومی میان دو بوزون Z به دست آورده‌اند؛ ذراتی بسیار سنگین که تنها برای مدت بسیار کوتاهی وجود دارند.

اما این نتیجه دقیقاً یعنی چی؟
درهم‌تنیدگی کوانتومی حالتی است که در آن نمی‌توان وضعیت دو ذره را کاملاً مستقل از یکدیگر توصیف کرد. ویژگی‌های کوانتومی آن‌ها به شکلی عمیق با یکدیگر ارتباط دارند.

در این آزمایش، دانشمندان به رویدادهایی نگاه کردند که در آن بوزون هیگز به دو بوزون Z واپاشی می‌کند:
Higgs → Z + Z

از آنجا که هیگز اسپین صفر دارد، حالت‌های اسپینی دو Z تولیدشده باید رابطه‌ی مشخصی با یکدیگر داشته باشند. همین رابطه می‌تواند نشانه‌ای از درهم‌تنیدگی کوانتومی باشد.
اما یک مشکل وجود دارد: بوزون Z تقریباً بلافاصله واپاشی می‌کند.
بنابراین دانشمندان نمی‌توانند خود Z را مستقیماً اندازه‌گیری کنند. در عوض، آشکارسازهای ATLAS و CMS محصولات حاصل از واپاشی Z، مانند الکترون‌ها و میون‌ها، را ثبت می‌کنند و از روی ویژگی‌های آن‌ها اطلاعات مربوط به Z اولیه را بازسازی می‌کنند.
با بررسی تعداد زیادی از این رویدادها، پژوهشگران الگوهای آماری مشخصی پیدا کردند که با درهم‌تنیدگی کوانتومی دو بوزون Z سازگار است.

🤯حالا واقعا چرا این نتیجه مهم است؟

بیشتر آزمایش‌های مشهور درهم‌تنیدگی کوانتومی در شرایط نسبتاً کنترل‌شده و با سیستم‌هایی مانند فوتون‌ها انجام شده‌اند. اما اینجا با ذرات بنیادی بسیار سنگین و برخوردهایی با انرژی فوق‌العاده بالا سروکار داریم.
این نتیجه میگه رفتار کوانتومی حتی در چنین محیط‌های شدید و پرانرژی نیز پابرجاست و می‌تواند راه جدیدی برای مطالعه‌ی هیگز، بوزون‌های Z و برهم‌کنش‌های بنیادی طبیعت فراهم کند.

✨ شاید جذاب‌ترین بخش ماجرا این باشد:
دانشمندان خودِ بوزون Z را مستقیماً نمی‌بینند؛ آن‌ها ردپای واپاشی آن را ثبت می‌کنند و از روی این ردپا، درباره‌ی حالت کوانتومی ذره‌ای که دیگر وجود ندارد، اطلاعات به دست می‌آورند.


📅 تاریخ انتشار خبر: ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶
📍 CERN | LHC
🔗 منبع: CERN

اگه به خوندن کامل این خبر علاقمند شدید میتونید اون‌رو از اینجا مطالعه کنید.

🆔 @BASU_Physics

باتری کوانتومی

باتری کوانتومی مزایای مهمی دارد، و ممکن است به پیشرفت های مهمی در سرعت شارژ منجر شود، اما ظاهرا نوعی عدم قطعیت بین توان و کار کل هم برای باتری ها وجود دارد: اگر افت و خیر در توان لحظه ای باتری را کاهش دهیم، کار کلی که باتری می تواند انجام دهد نامعین می شود.

Physics - How Reliable Are Quantum Batteries? https://share.google/6Rye0mkHMg9o3Chm7

🔊⚛️ وقتی صدا هم «جهش کوانتومی» می‌کند!

ما معمولاً صدا را به شکل یک موج در هوا تصور می‌کنیم؛ چیزی که ایجاد می‌شود، حرکت می‌کند و به‌تدریج از بین می‌رود. اما در مقیاس کوانتومی، داستان متفاوت است.
پژوهشگران دانشگاه استنفورد برای نخستین‌بار توانستند یک جهش کوانتومی در یک سیستم صوتی را به‌صورت مستقیم و در زمان واقعی مشاهده کنند.

آن‌ها از یک تشدیدگر مکانیکی بسیار کوچک استفاده کردند که می‌توانست مانند یک زنگ بسیار ظریف به ارتعاش درآید. در فیزیک کوانتومی، این ارتعاش را می‌توان بر اساس واحدهای گسسته‌ی انرژی، یعنی فونون‌ها (Phonons)، توصیف کرد. فونون را می‌توان به زبان ساده، «کوانتومِ ارتعاش» دانست.
نکته‌ی شگفت‌انگیز اینجاست که سیستم به‌جای تغییر کاملاً پیوسته، می‌تواند از یک حالت انرژی به حالت دیگری پرش کند؛ پدیده‌ای که به آن «جهش کوانتومی» گفته می‌شود.
پژوهشگران با اندازه‌گیری بسیار سریع وضعیت تشدیدگر، توانستند این تغییرات را دنبال کنند و لحظه‌ی انتقال بین حالت‌های کوانتومی را ثبت کنند. این یعنی برای نخستین‌بار، چیزی که پیش‌تر بیشتر به‌صورت یک تغییر ناگهانی و غیرقابل‌مشاهده در نظر گرفته می‌شد، در یک سیستم صوتی با جزئیات بیشتری قابل ردیابی شده است.
این دستاورد فقط درباره‌ی «دیدن یک صدای عجیب» نیست. توانایی مشاهده و کنترل چنین جهش‌هایی می‌تواند برای مطالعه‌ی بنیادی‌تر مکانیک کوانتومی و همچنین توسعه‌ی فناوری‌هایی مانند رایانش کوانتومی و حسگرهای فوق‌دقیق اهمیت داشته باشد.

🔬 شاید عجیب به نظر برسد، اما در دنیای کوانتومی حتی یک ارتعاش کوچک هم می‌تواند رفتارهایی داشته باشد که با تجربه‌ی روزمره‌ی ما از صدا کاملاً متفاوت است.

📌 منبع: Stanford University
📄 مقاله پژوهشی

🆔 @BASU_Physics

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

🔳 مکانیک کوانتوم… طی فرآیندهایی نسبتاً آشفته و پیچیده که برآمده از آزمایش‌ها بوده‌اند، توسعه یافته است. اگرچه این نظریه بسیار غنی و شگفت‌انگیز است، اما برخلاف نسبیت عام، فاقدِ یک بنیادِ مفهومیِ مستحکم است. مشکلِ ما در فیزیک این است که همه‌چیز بر پایه‌ی این دو نظریه‌ی متفاوت بنا شده است؛ و هنگامی که سعی می‌کنیم آن‌ها را با یکدیگر ترکیب کنیم، با نتایجی بی‌معنا (ناهمخوان) مواجه می‌شویم.


👤 ادوارد ویتن


📚 منبع:

Edward Witten" interview, Superstrings: A Theory of Everything? (1992) ed. P.C.W. Davies, Julian Brown



کانال جذاب فلسفه علم 👇👇👇

@vahidbehmaram1371

فرمول بندی مستقل از تفسیر مسئله اندازه گیری

An interpretation-independent formulation of the measurement problem
Antoine Soulas

https://arxiv.org/abs/2609.03409

«نمی‌دانم در نظر دیگران چگونه به نظر می‌رسم، اما خودم را فقط مثل کودکی می‌بینم که کنار ساحل بازی می‌کند و گاهی از پیدا کردن یک سنگ صاف‌تر یا صدفی زیباتر خوشحال می‌شود؛ در حالی که اقیانوس بزرگ حقیقت، هنوز ناشناخته و کشف‌نشده پیش روی من است.»

Memoirs of the Life, Writings, and Discoveries of Sir Isaac Newton (1855) by Sir David Brewster (Volume II. Ch. 27).

🆔 @Zharfa90

در تابستان ۱۹۳۶، آلبرت اینشتین نامه‌ای برای دوست قدیمی‌اش، ماکس بورن، نوشت و از نتیجه‌ای خبر داد که اگر درست می‌بود، می‌توانست یکی از پیش‌بینی‌های مهم نسبیت عام را زیر سؤال ببرد. او به همراه همکار جوانش ناتان روزن، پس از بررسی معادلات کامل نسبیت عام، به این نتیجه رسیده بودند که امواج گرانشی وجود ندارند. اینشتین البته نمی‌گفت که چنین چیزی از ابتدا با نظریه ناسازگار است. برعکس، خودش بیست سال پیش‌تر وجود امواج گرانشی را از معادلاتش استخراج کرده بود. ادعای جدید این بود که وقتی از تقریب میدان ضعیف فاصله بگیریم و معادلات غیرخطی کامل اینشتین را جدی بگیریم، دیگر نمی‌توان یک حل منظم و فیزیکی برای موج گرانشی پیدا کرد.

این نتیجه برای اینشتین از آن جهت اهمیت داشت که به نظر می‌رسید یکی از محدودیت‌های عمیق معادلات غیرخطی نسبیت عام را آشکار کرده است. در نامه‌اش به بورن، از این می‌گفت که امواج گرانشی تا آن زمان فقط در تقریب مرتبهٔ اول مسلم به نظر می‌رسیدند، اما معادلات کامل نظریه ظاهراً چیزی بیش از آنچه در تقریب خطی تصور می‌کردیم به ما می‌گویند و حتی وجود چنین امواجی را محدود می‌کنند. مقاله‌ای که همراه روزن نوشته بود با عنوان «آیا امواج گرانشی وجود دارند؟» برای مجلهٔ Physical Review فرستاده شد.

آنچه بعد اتفاق افتاد، یکی از مشهورترین ماجراهای تاریخ داوری علمی است؛ اما برای فهمیدن اینکه چرا اینشتین اشتباه کرده بود، باید کمی به عقب برگردیم.

ادامه مطلب

@ScienceTodaymag

📝 مسئله‌ای که ۱۲۵ سال ذهن ریاضیدانان و فیزیکدانان را مشغول کرده بود، سرانجام پاسخ یافت

🔹 یو دنگ، برندهٔ مدال فیلدز، با تکیه بر معادلات نیوتونی و ابزارهای ریاضی، معادلهٔ بولتزمن را برای سامانه‌ای از ذرات بی‌شمار در بازه‌های زمانی طولانی اثبات کرده است.
نشریهٔ «تابش» دانشگاه صنعتی اصفهان در یادداشتی از امیرمحمد اقبال، به این دستاورد پرداخته است.

🔗 متن کامل پست را می‌توانید از طریق این لینک مطالعه کنید.


✨ نشریه تکانه فیزیک شریف ✨

سلام. فایل ارائه ترمودینامیک.

سلام به همراهان فرهیخته‌ی مجله‌ی خلقت.

آیا آموخته‌های مدرسه و دانشگاهی ما، پلی به سوی صنعت و نوآوری است؟ یا دانشی است که در دنیای واقعی کاربرد چندانی ندارد؟

در روز دوشنبه ۹ شهریور، در حاشیه «جشن بزرگ باغ مدرسه» در باغ کتاب تهران، میزبان نشستی با عنوان «علم به‌درد‌بخور» هستیم. در این گفتگو، من (یحیی طباطبایی) به همراه دوست عزیزم جناب آقای «سید رمضان حسینی» (دانشجوی دکترای مکانیک دانشگاه صنعتی شریف و فعال باسابقه در حوزه شرکت‌های دانش‌بنیان)، به واکاوی این شکاف مهم می‌پردازیم.

ما در این نشست تلاش می‌کنیم به این پرسش پاسخ دهیم که چگونه می‌توان میان درس، دانشگاه و نیاز واقعی صنعت پیوندی سازنده برقرار کرد.

📍 مکان: باغ کتاب تهران، استیج شاهنامه

⏰ زمان: دوشنبه ۹ شهریور، ساعت ۱۹:۳۰

حضور شما در این نشست، گرمابخش محفل ما خواهد بود. اگر در تهران هستید، مشتاق دیدار حضوری شما هستیم. در ضمن در جشن بزرگ باغ مدرسه شاهد یک رویداد بینظیر علمی و فرهنگی و آموزشی خواهید بود!