قرنطینه سیاسی دانشگاه؛ واکاوی گذار از آموزش حضوری به انضباط امنیتی
دانشگاه تهران در پس از روز‌های خونین ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، با اتخاذ تصمیمی دو مرحله‌ای (تعویق یک‌هفته‌ای و سپس مجازی کردن امتحانات کارشناسی)، عملاً مدیریت آموزشی را در خدمت کنترل امنیتی قرار داد.
تصمیم هیئت رئیسه دانشگاه تهران برای تعویق امتحانات، دقیقاً در زمانی اتخاذ شد که فضای دانشگاه به دلیل وضعیت بیرون از محیط آکادمیک، درحالت انفجاری قرار داشت. این تعویق یک‌هفته‌ای را می‌توان «استراتژی خرید زمان» نامید؛ تلاشی برای فرسایشی کردن روند اعتراضات و انتظار برای فروکش کردن موج خشم دانشجویان.
پراکنده کردن دانشجویان در سطح کشور، امکان شکل‌گیری تجمعات خودجوش در محیط دانشگاه را به حداقل رساند و بدنه اصلی و جوان اعتراضات را از صحنه فیزیکی به حاشیه راند.
در حالی که تجربه‌ی دوران کرونا نشان داد آزمون‌های غیرحضوری با چالش‌های جدی در سلامت سنجش روبرو هستند؛ بازگشت به این شیوه نشان‌دهنده تغییر اولویت‌های حاکمیت است. در دی‌ماه ۱۴۰۴، «اولویت‌های سیاسی-امنیتی» بر «کیفیت آموزشی» ارجحیت یافت. دانشگاه که باید محل تضارب آرا باشد،؛ با این تصمیم به یک «پلتفرم دیجیتال بی‌خطر» تبدیل شد تا از شکل‌گیری هرگونه تجمع و اعتراض دانشجویان در صحن دانشگاه جلوگیری شود.اما به چه قیمتی؟
آیا در تصمیم‌گیری‌های کلان اولیای دانشگاه مسائل آموزشی مثل کیفیت سنجش تحصیلی در اولویت هستند یا جلب رضایت نهادهای بیرونی؟
📣کانال رسانه زبان‌ها
@Tehran_ffll
Post #329
2.33K
- 👍 20
- ❤ 9