تاریخ طبقه کارگر

این قیام در موج صعودی اعتصابات وحشی روی داد. اعتصاب وحشی به اعتصابات معمولاً ناگهانی گفته می‌شود که خارج از تصمیم و حتی بعضاً مخالف نظر اتحادیه‌های کارگری توسط جمعی از کارگران راه اندازی می‌شود و ادامه پیدا می‌کند. این نوع اعتصاب به خصوص در خارج کردن کنترل کارگران از دست اتحادیه‌های صوری و زردی که توسط دولت‌ها یا کارفرما ایجاد شده اند کار کرد دارد.
سرنگونی رژیم اعتماد به نفس کارگران، کشاورزان و دانشجویان را افزایش داد و آنها در سال‌های بعد از سقوط رژیم به مبارزه ادامه دادند تا به مطالباتی بیشتر از تنها دموکراسی پارلمانی برسند. در مارس ۱۹۷۵، دولت جدیدی تحت رهبری کوکریت پراموت از حزب «اقدامات اجتماعی» به قدرت رسید. این دولت چندین سیاست به نفع فقرا از جمله برنامه‌های ایجاد شغل ایجاد کرد. این سیاست‌ها در حالی تصویب می‌شدند که اعتصابات، تظاهرات به صورت مداوم در کشور مشاهده می‌شد.

Social Action Party
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۱۴ اکتبر ۱۹۷۳، قیام عظیم تظاهرات دانشجویی و اعتصابات کارگری در تایلند، دیکتاتوری نظامی ضد کمونیستی تانوم کیتیکاکورن را سرنگون ساخت.
@TarTaKar

دادگاه نظامی او را بدون دلیلی مستحکم علیه وی به مرگ محکوم کرد. قتل او باعث اعتراضاتی در سراسر جهان، از پاریس تا آرژانتین شد. او در ۱۹۰۱ مدرسه‌ی مدرن، یک مدرسه‌ی ابتدایی و متوسطه‌ی غیرقهری، را تأسیس کرد. دیدگاه پداگوژیک او به شکل وسیعی از آثار ویلیام گادوین و ژان‌ژاک روسو الهام گرفته بود که هردو قاطعانه ایده‌ی تحصیل به وسیله‌ی ابزار اجبار را رد می‌کردند.
در طول زندگی فرر، مدرسه‌ی مدرن توجه بین‌المللی جذب کرد و ملاقات‌هایی از سمت امثال جرج برنارد شاو، اچ‌جی. ولز، آرتور کونان دویل و لئو تولستوی برانگیخت. او به عنوان «شورشی» توسط اما گلدمن تحسین شد و روش‌های وی بر آنارشیست‌های اسپانیایی در طول انقلاب اسپانیا تأثیر گذاشت.

Francisco Ferrer
Escuela Moderna
William Godwin
Jean-Jacques Rousseau
George Bernard Shaw
H. G. Wells
Arthur Conan Doyle
Leo Tolstoy
Emma Goldman
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۱۳ اکتبر ۱۹۰۹، فرانسیسکو فرر، مدرس اسپانیایی رادیکال، اعدام شد.

«بیاییم به جای آنکه به خدایان و استثمارگران عشق بورزیم، همدیگر را دوست داشته باشیم.»
@TarTaKar

اعم خواسته‌های آنها عبارت بود از: آزادی همه زندانیان سیاسی، مجازات عاملین کشتار قریه قارنا و نقد، تخلیه شهرهای کردستان از وجود پاسدران، بازگرداندن ارتش از شهرهای کردستان به پادگان‌ها و انتقال پادگان‌ مهاباد به خارج از شهر، آزادی احزاب مترقی ایران و تعیین حق خودمختاری برای ملت ایران در قانون اساسی!
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۲۱ مهر ۱۳۵۸ مردم مهاباد و بعضی دیگر از شهر‌های کردستان دست به اعتصاب زدند و خواسته‌های خود را بافرستادن تلگراف‌هایی به آیت‌الله خمینی و آیت‌الله شریعتمداری اعلام کردند.
@TarTaKar

راه اندازی روزنامه را او از سن ۱۵ سالگی در مدرسه خود آغاز کرد. او اولین بار در تظاهرات بیکاران پاریس در سال ۱۸۸۲ بود، وقتی او به پلیس‌هایی که به تظاهرات یورش برده بودند و قصد بازداشت #لوئیز_میشل را داشتند حمله کرد تا لوئیس را فراری دهد. اما او به اتهام سرقت با اسلحه به ۸ سال و لوئيس به ۱۲ سال زندان محکوم شدند که البته بعد از ۳ سال شامل عفو شدند.
نقد نظام پارلمانی یا دموکراسی مجلسی و یکی از موضوعاتی بود که امیل همچون سایر آنارشیست‌های هم دوره‌اش آن را به شدت مورد توجه قرار می‌داد و در مورد آن در نشریاتی که راه اندازی می‌کرد می‌نوشت. وقتی که بعضی سوسیالیست‌ها و سوسیال دموکرات‌ها می‌گفتند:«طبقه کارگر! نیم به علاوه یک کاندیدتان را به پارلمان بفرستید و انقلاب بلافاصله اتفاق خواهد افتاد» در پاسخ امیل می‌گفت: «اتحادیه‌های خود را تشکیل دهید و متحد شوید و محل کار خود را تسخیر کنید».
«انتخابات مبارک یکشنبه صبح است و خدا را شکر که از تعداد نامزد‌ها که می‌خواهند به قدرت برسند کم نیست. و هر کسی با هر سلیقه و رنگی می‌تواند یکی از آن‌ها را انتخاب کند. با اینکه رنگ، پرچم یا نمادشان می‌تواند تغییر کند اما یک چیز همیشه بینشان ثابت باقی می‌ماند: بال بال زدنشان! همه آنها قول می‌دهند که تا جان در بدن دارند برای شما خواهند جنگید و حافظ منافع راستین شما خواهند بود.»

Émile Pouget
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۱۲ اکتبر ۱۸۶۰، امیل پوگه، آنارشیست کمونیست فرانسوی به دنیا آمد. امیل یک فعال اتحادیه‌های کارگری بود و چندین نشریه چون «اجتماعیون» و «انقلاب» را راه اندازی کرد. که به خصوص در آنها نظام پارلمانی را نقد می‌کرد.
@TarTaKar

اعتراض‌کنندگان، که بیشتر یا همه‌شان آمریکایی آفریقا تبار بودند، به خبرنگار واشنگتن پست، ویلیام کلیبورن، گفتند: «می‌خواهیم یک چیز را کاملاً واضح بفهمید. این دیگر شورش نیست، این یک انقلاب است.» شرایط در زندان به شدت بد بود، اما زندانیان به جای بهبود شرایط، آزادی خود را خواستند. روزنامه ایونینگ استار گزارش داد که یک مرد گفت: «ما مثل حیوانات معامله می‌شویم و می‌خواهیم برویم.»
پس از مذاکرات، زندانیان توافق کردند که گروگان‌ها را آزاد کنند مقابل عفوی که برای معترضین صادر می‌شود، و فرصتی برای شکایت از شرایط زندان به یک قاضی فدرال. یکی از شکایات کلیدی معترضین، زندانی کردن کودکان در کنار بزرگ‌ترها بود، که نهایتاً قاضی دستور داد که کودکان جدا نگه داشته شوند، و همچنین برگزاری دادگاه برای کسانی که درخواست تجدید نظر داده‌اند.
با این وجود، علیرغم دریافت وعده امضایی از مدیر تصحیحات که هیچ انتقامی نخواهد گرفت، مدیر تعویض شد و دولت ۱۴ نفر از آنها را متهم کرد، که بیشتر آنها متهم شناخته شدند و از ۱ تا ۱۰ سال اضافه حبس گرفتند.
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۱۱ اکتبر ۱۹۷۲، تقریباً پنجاه نفر از زندانیان زندان واشنگتن در اعتراض به شرایط بد زندان، کنترل یک سلول را به دست گرفتند و دوازده مامور را به عنوان گروگان گرفتند.
@TarTaKar

انستیتو گوته غیر انتفاعی بین‌الملی است که وابسته به سفارت‌خانه آلمان است. این موسسه از سال ۱۳۵۳ هر پاییز همایش شعر خوانی را نه تنها در ایران بلکه در بقیه کشور‌ها نیز برگزار می‌کرد. وقتی که از کانون نویسندگان ایران در سال ۵۶ دعوت به عمل آمد، اعضای کانون این را فرصتی مغنتم شمردند تا در آن بتوانند اعتراضی علیه سانسور و در دفاع از آزادی بی‌قید ترتیب دهند؛ که «سانسور نمی‌تواند در حد معینی متوقف شود و آنقدر پیش می‌تازد که نه از تاک نشان می‌ماند و نه از تاک‌نشان». این تصمیم آنها در فضایی صورت می‌پذیرفت که حتی استفاده از کلمه «سانسور» در مطبوعات ممنوع و مشمول به مجازات قضایی بود.

استقبال جمعیت با توجه به شرایط پیشا انقلابی آن زمان قابل پیشبینی بود. هر شب جمعیتی بالغ بر چندین هزار نفر ساعت‌ها در باغ نشسته، ایستاده و حتی زیر باران شدید شب نهم، با چتر و بی‌چتر با شور و حرارتی بسیار در جو پر التهاب و هیجان زیر سایه نیرو‌های امنیتی سلطنتی، اعضای کانون را که برخی تازه از زندان درآمده بودند، تشویق می‌کردند. همچنین نویسندگان خارجی چون ژان پل سارتر، سیمون دوبووار، آراگون، فوکو و لویی آلتوسر نیز پیام همبستگی خود را با تلگراف به دست برگزار کنندگان رساندند.

پس از انقلاب و در پاییز ۵۸، کانون نویسندگان ایران در اعتراض به «فضای حاکم بر جامعه، بیم‌ها و اضطراب‌ها» قصد برپایی شب‌های شعر در دانشگاه تهران را داشت که با مخالفت شدید حکومت و دولت موقت رو به رو شد و از آن تاریخ تا به حال جای دومین شب‌های شعر خالی باقی مانده است.
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۱۸ مهر ۱۳۵۶، کانون نویسندگان ایران مراسم شعرخوانی معروف به #شب‌های_گوته برگزار کردند که در فضای خفقان رژیم، ریشه‌های اقتصاد سیاسی و تاریخی آن را به طوری رادیکال نقد کردند. در پایان نیرو‌های امنیتی به مراسم یورش برده که دانشجویی کشته، حدود ۷۰ تن زخمی و ۱۰۰ تن بازداشت شدند.
@TarTaKar

اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان از سازمان اتحاد ملی جامعه زنان سافرجت، که مخالفت کنش‌های خشن و ستیزه‌جویانه بود، انشعاب کرده بودند، «عمل نه حرف» را شعار محوری خود قرار داده و کنش‌گری مستقیم را برای کسب حق رای زنان انتخاب کردند.

*The Women 's Social & Political Union
**National Union of Women's Suffrage Societies
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۱۰ اکتبر ۱۹۰۳، اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان توسط شش زن در خانه پانکهرست‌ها در منچستر تاسیس شد. این سازمان نقش پررنگی را در بدست آوردن حق رای زنان بازی کرد.
@TarTaKar

با افزایش بیکاری در اوایل دهه ۷۰ میلادی و افزایش مشکلات معیشتی زنان محله کیرکبی برای خود و خانواده‌های خود یک گروه بحث و گفت‌وگو و حمایتی شکل دادند. وقتی که اجاره‌های محله ۱ پوند افزایش یافت، زنان کمیته‌ای به نام «گروه کنش علیه اجاره ناعادلانه» شکل دادند و #اعتصاب_اجاره ۱۴ ماهه سازماندهی کردند.
در کیرکبی زنان توانستند خارج از محیط کارخانه متشکل شوند و اعتصاب بزرگی را سازمندهی کنند. جنبش آن‌ها نتنها توانستن شرایط معیشتی خانواده‌های آنجا را بهبود بخشد و اجاره‌ها را تا حدی کنترل کند بلکه در این چند ماه شرایط کل محله، مانند نظافت و پارکینگ‌ها را بهتر کرد.
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۹ اکتبر ۱۹۷۲، ۳ هزار مستاجرنشین کمیته محله کیرکبی لیورپول انگلستان که اکثراً زن بودند در اعتراض به افزایش اجاره‌ها اعتصاب کردند و تا ۱۴ ماه از پرداخت اجاره‌ها سر باز زدند.

«ما پول نخواهیم داد!»
@TarTaKar

در طول انقلاب اسپانیا از سالهای ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹، او به پاریس فرار کرد و پس از تصاحب فرانسه به دست نازی‌ها در یک اردوگاه کار اجباری حبس شد. اما او به همراه همسرش توانستند از آنجا جان سالم به در برند و توانستند به مکزیک فرار کنند.
وارو در نقاشی‌هایش ماشین آلات و ابزار فانتزی بسیاری قرار می‌داد که با اینکه ظاهر ماشین آلات صنعتی را دارند اما محصولاتی تولید می‌کنند که نامرئی هستند، مانند احساسات، تا بدینسان تبعات غیر ملموس کار و زندگی با ابزار آلات تولید، سرمایه، را نشان بدهد.

Remedios Varo

@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۸ اکتبر ۱۹۶۸، رمدیوس وارو، نقاش سورئالیست و از انقلابیون اسپانیا در شهر مکزیک درگذشت.
@TarTaKar

از سال ۲۰۰۷، غزه تحت محاصره‌ای قرار داشت که اقتصاد آن را نابود کرده و باعث شد یک میلیون نفر از ساکنان آن به غذای کافی دسترسی نداشته باشند؛ در همین مدت، بیش از ۵۰۰۰ نفر در حملات اسرائیل کشته شده بودند. همچنین بیش از ۱۵۰۰ فلسطینی در کرانه باختری و اسرائیل کشته شدند و هزاران حمله تروریستی توسط شهرک‌نشینان اسرائیلی صورت گرفت.

در جریان حمله ۷ اکتبر، ارتش اسرائیل دستورالعمل «هانیبال» را صادر کرد که به نیروها دستور می‌داد برای جلوگیری از به گروگان گرفته شدن اسرائیلی‌ها، خودِ اسرائیلی‌ها را نیز بکشند. تا پایان حمله، دست‌کم ۳۱۴ سرباز اسرائیلی و ۸۰۹ غیرنظامی کشته شده بودند و ۲۵۲ نفر نیز به گروگان گرفته شدند؛ با این هدف که در ازای برخی از حدود ۲۵۰۰ فلسطینیِ بازداشت‌شده بدون محاکمه در اسرائیل مبادله شوند.

اسرائیل بلافاصله حمله به غزه را آغاز کرد و مقام‌های اسرائیلی اظهاراتی حاکی از نیت آشکار نسل‌کشی بیان کردند. وزیر دفاع، فلسطینی‌ها را «حیوانات انسان‌نما» خواند و گفت که انرژی، غذا و آب غیرنظامیان قطع خواهد شد. معاون رئیس کنست گفت اسرائیل باید «نوار غزه را از صفحهٔ زمین محو کند» و وزیر میراث فرهنگی نیز گفت «هیچ غیرنظامیِ بی‌تقصیری وجود ندارد» و بنابراین باید یک بمب هسته‌ای بر غزه انداخته شود.

از آن زمان تاکنون، بیش از ۲۳۴ هزار نفر از ساکنان غزه کشته یا زخمی شده‌اند که نیمی از کشته‌شدگان را کودکان تشکیل می‌دهند؛ که نیمی زیر ۱۰ سال سن داشته‌اند. در میان کشته‌شدگان، دست‌کم ۲۴۸ روزنامه‌نگار، ۱۷۲۲ نفر از کارکنان حوزه سلامت و ۵۴۳ نفر از کارکنان سازمان‌های امدادی نیز حضور دارند. با قطع دسترسی به غذا، یک‌سوم کودکان خردسال دچار سوءتغذیه شده‌اند و صدها نفر نیز جان باخته‌اند. ۹۰ درصد جمعیت آواره شده‌اند، ۹۲ درصد ساختمان‌های مسکونی تخریب شده‌اند، همه دانشگاه‌ها از بین رفته‌اند و ۹۰ درصد مدارس و بیمارستان‌ها آسیب دیده یا تخریب شده‌اند.

اکثر نهادهای معتبر حقوق بشری بر این باورند که اسرائیل پس از ۷ اکتبر مرتکب به نسل‌کشی شد. از جمله سازمان ملل متحد، عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر، بتسلم، پزشکان حقوق بشر اسرائیل، انجمن بین‌المللی پژوهشگران نسل‌کشی و بسیاری دیگر.
@TarTaKar

#در_چنین_روزی ۷ اکتبر ۲۰۲۳، پس از دهه‌ها پاکسازی قومی، اشغال غیرقانونی و آپارتاید، فلسطینی‌های مسلح به رهبری حماس از نوار غزه خارج شدند و به اسرائیل حمله کردند.اسرائیل بلافاصله حمله به غزه را آغاز کرد با نیت آشکار نسل‌کشی که بیش از ۲۳۴ هزار نفر از ساکنان غزه کشته یا زخمی شده‌اند.
@TarTaKar