انستیتو گوته غیر انتفاعی بین‌الملی است که وابسته به سفارت‌خانه آلمان است. این موسسه از سال ۱۳۵۳ هر پاییز همایش شعر خوانی را نه تنها در ایران بلکه در بقیه کشور‌ها نیز برگزار می‌کرد. وقتی که از کانون نویسندگان ایران در سال ۵۶ دعوت به عمل آمد، اعضای کانون این را فرصتی مغنتم شمردند تا در آن بتوانند اعتراضی علیه سانسور و در دفاع از آزادی بی‌قید ترتیب دهند؛ که «سانسور نمی‌تواند در حد معینی متوقف شود و آنقدر پیش می‌تازد که نه از تاک نشان می‌ماند و نه از تاک‌نشان». این تصمیم آنها در فضایی صورت می‌پذیرفت که حتی استفاده از کلمه «سانسور» در مطبوعات ممنوع و مشمول به مجازات قضایی بود.

استقبال جمعیت با توجه به شرایط پیشا انقلابی آن زمان قابل پیشبینی بود. هر شب جمعیتی بالغ بر چندین هزار نفر ساعت‌ها در باغ نشسته، ایستاده و حتی زیر باران شدید شب نهم، با چتر و بی‌چتر با شور و حرارتی بسیار در جو پر التهاب و هیجان زیر سایه نیرو‌های امنیتی سلطنتی، اعضای کانون را که برخی تازه از زندان درآمده بودند، تشویق می‌کردند. همچنین نویسندگان خارجی چون ژان پل سارتر، سیمون دوبووار، آراگون، فوکو و لویی آلتوسر نیز پیام همبستگی خود را با تلگراف به دست برگزار کنندگان رساندند.

پس از انقلاب و در پاییز ۵۸، کانون نویسندگان ایران در اعتراض به «فضای حاکم بر جامعه، بیم‌ها و اضطراب‌ها» قصد برپایی شب‌های شعر در دانشگاه تهران را داشت که با مخالفت شدید حکومت و دولت موقت رو به رو شد و از آن تاریخ تا به حال جای دومین شب‌های شعر خالی باقی مانده است.
@TarTaKar