اسیرِ باور نباش

عقل نور است. عقل توضیح می‌دهد که به چه باور دارم، چرا باور دارم.
اما (صرف) باور، کور است و «چرا» ندارد. با چنین شخصی که می‌گوید من فقط باور دارم و چیز دیگری نمی‌خواهم، با او نمی شود (حتی) حرف زد (گفتگو کرد). اصلا نیازی نمی‌بیند که گوش بدهد.

چنین شخصی که «باور کور» دارد، وقتی از او سوال شود که «چرا باور داری؟» جواب می دهد که فضولی نکن! گوش نمی‌دهد. کتاب نمی‌خواند. تامل نمی‌کند. اسیرِ باور است.

اسارت در باور بدتر است یا اسارت در زندان؟ شخصی که در زندان اسیر می‌شود بالاخره امید به آزادی دارد و روزی از زندان بیرون خواهد آمد اما کسی که در باورِ کور اسیر است، رهایی دارد؟ چقدر اسارت وحشتناکی است. انسان تنها موجودی است که «چرا» دارد و چرا می گوید.

دو کلمه «چرا» و «چگونه» اساس پیشرفت است. علوم (تجربی) از چگونگی‌ها می‌گوید و توضیح می‌دهد. فلسفه به چرایی‌ها می‌پردازد.
@Tafakkor