نامهای مینویسم، برای بانویی به کوچکی موش خرمایی و به بزرگمنشیِ نهنگ.
سلام میکی، حال و احوال چگونه است؟ کار هایت همانگونه که انتظار داری پیش میروند، یا که سنگ و کلوخ های بزرگی بر سر راهت ریخته شده و مسیر را ناهموار نموده؟ هنوز هم وقتی خستهای همه چیز را فراموش کرده و خودت را آنقدر متهم کرده و سرزنی میکنی که قاضیِ غیب تورا تبرئه کند،یا که سعی میکنی کمتر به خودت سخت بگیری؟
در حوالی این مدت چه میکردی؟ سخّت پرمشغله بودی و با اضافه کاری سعی کردی مغزت را خسته و از افکار دور کنی، یا که دنیا تصمیم گرفت که به اندازهی کافی مشقت نداشتی و مصیبت های بیشتری بر سرت ریخت؟ آیا به دوستانت اجازه دادی که تورا در این مصائب همراهی کنند یا که دوباره سر خود تصمیم گرفته تنهایی به جلو پیشروی کنی؟
میکیِ نازم، نامهی کوتاهی که هماکنون در دستانت جا خوش کرده و کلمه کلمهاش درون چشمان زیبایت منعکس میشود، بماند برای هشدار. هشداری که خود را فراموش مکن، منزوی مکن، و درونریزی را کمتر انجام بده.
اگر خستهای، استراحت کن. اگر جایی برای ماندن نداری، به من سر بزن. اگر تنهایی، آغوش بازم را پذیرا باش. اگر حس جدایی از این دنیارا کردی،سفینه را روشن میکنم تا تورا به گوشهای دیگر از این جهان وسیع و پهناور ببرم.
پس یادت باشد که دوست داشتنی هستی، تنها نیستی، دوستانت حوسشان به توست و تورا تنها نخواهند گذاشت، و همیشهی همیشه جایی برای تو هست. همیشه. شاید گوشهی قلب دوستت، شاید روی مبل راحتی کلبهی کوچک من، شاید هم درون کتابخانهای که در آن احساس امنیت میکنی. پس خودت را دوست داشته باش، و افکارت را ببین و با لبخنوی از کنارشان بگذر که جز آزار و اذیت تو هدفی دگر ندارند.
دوست دارت،
ماتیلدا
برای بانویی که مانند میکی موس مهربان و مانند رولت دارچینی، شیرین است.
Post #78
7
Forwarded from 𝑮𝒂𝒍𝒂𝒄𝒕𝒊𝒄 𝑫𝒓𝒆𝒚 (𝕄𝕒𝕥𝕚𝕝𝕕𝕒)