نامهای را اینبار برای نینیِ کوچکی مینویسم تا یادش نرود که او همیشه دوست داشتنی و ریزهمیزه است.
سلام ری، حالت چطور است؟ هنوز هم در کنار دوستانت گیم میزنی و در فضای مجازی در کنارشان حالت خود را دوباره تازه میکنی، یا که غم هایت را درونت ریخته و با خنده های بلندت پنهانشان میکنی؟ هنوز هم وقتی غمگین میشوی میگذاری موج عظیم افکار تورا در هم بکوبد یا که میخندی و گذر میکنی؟
این روز هارا چگونه میگذرانی؟ همینطوری، تا که فقط بگذرند؟ یا که میخندی و میخندانی تا حتی شده برای کمی آن حس گرمای محبت را درون قلبت حس کنی؟ سعی میکنی حواست به همه باشد، یا که حواست هست قلب خودت هم هنوز به همان سهمگینی و زیبایی گذشته بتپد و نادیدهاش نگیری؟
ریِ عزیزم، این نامهی کوچکی که برایت مینویسم را به عنوان هدیهای برای دوستی تازه شکوفا شدهیمان در نظر بگیر. دوستش بدار، و خودت را دوست بدار. جایی بگذار تا آنرا ببینی تا یادآور این باشد که هر زمان خسته شدی، من اینجا هستم تا خستگیات را برطرف کنم.
اگر در این مدت کوتاهی که گذشت، احساس ناراحتی کردی، اشکالی ندارد. فرشتگانی که همیشه میخندند و همیشه حواسشان به دگران است، گاهی از لحاظ احساسی خسته میشوند و نیاز به استراحت دارند. پس این غم ها و افکارت را در آوش بگیر و پذیرایشان باش، که اگر مهماننوازی کنی کمتر اذیت خواهی شد.
یادت باشد که مرا بهعنوان دوستت دزدیدی، و باید از این قابلیت کمال استفاده را ببری. دوستی برای این است که در هنگام ناراحتی و خستگی هوای یکدیگر را داشته باشیم، و حواسمان باشد که تنهایی بر ما چیره نشود تا دنیا را سیاه ببینیم. پس... اینجا خواهم بود، تا با بستهای پاستیل از افکاری پذیرایی کنم و آنهارا همانگونه که هستند، دوست بدارم.
دوست دارت،
ماتیلدا
برای نینی کوچکی که دوستانش را شاد میکند و گاهی خودش را فراموش.
Post #77
4
Forwarded from 𝑮𝒂𝒍𝒂𝒄𝒕𝒊𝒄 𝑫𝒓𝒆𝒚 (𝕄𝕒𝕥𝕚𝕝𝕕𝕒)