Quizá mis lentos ojos no verán más el sur
De ligeros paisajes dormidos en el aire,
Con cuerpos a la sombra de ramas como flores
O huyendo en un galope de caballos furiosos.

El sur es un desierto que llora mientras canta,
Y esa voz no se extingue como pájaro muerto;
Hacia el mar encamina sus deseos amargos
Abriendo un eco débil que vive lentamente.

En el sur tan distante quiero estar confundido.
La lluvia allí no es más que una rosa entreabierta,
Su niebla misma ríe, risa blanca en el viento.
Su oscuridad, su luz son bellezas iguales.
-Luis Cernuda

شاید چشمان خسته‌ی من دیگر جنوب را نخواهند دید
دشت‌های آرام خوابیده در باد،
با تن‌هایی مانند شکوفه‌ در سایه‌ی شاخه‌ها
یا فراری در یورتمه‌ی اسبان.
جنوب صحرایی‌ که هنگام گریستن آواز سر می‌دهد
و صدایش مانند عمر پرندگان تناهی نیست.
خواسته‌های تلخش را به سوی دریا روان می‌سازد.
پژواک ملایمی که به آرامی در این خاک زیست می‌کند.
می‌خواهم در دوردست‌های جنوب گم باشم.
باران آنجا چیزی بیشتر از یک رز نیمه‌شکفته نیست؛
حتی مه آن خندان است، خنده‌ای سفید در باد،
تاریکی و روشنایی آنجا به یک اندازه زیباست.