Azizbek aka Rahimov bir podkastda aytyaptilar: "the ultimate bottleneck is the desire".

ya'ni eng katta to'siq bu xohish.

o'qishga kirib, o'qimay qo'ygan, yoki uy-mashina olib, o'z ustida ishlamay qo'yganlarga qarang;

hamma sharoiti zo'rligidan hech nima qilishni xohlamaydigan ko'pchilik o'quvchilarga qarang;

IELTS dan 7.0-8.0 olib, manzilga yetib keldim deydigan bolalarga qarang;

maktabda dars berarkanman, deyarli har kuni shuning guvohi bo'laman.

uzoqqa bormay, va eng avvalo, birovni gapirmay, o'zimni misol sifatida olsam:

tekinga ishlab yurgan paytimdagi drayv bilan oyligim o'rtachadan yuqoriga chiqqandagi drayvning orasida yer bilan osmoncha farq bor.

bu xuddi o'sha toshbaqa va quyon masalidagi complacency, ya'ni haddan tashqari xotirjamlikka berilishga o'xshaydi.

ammo xotirjamlik shunchalik kuchliligidan o'sish uchun harakat ham to'xtab qolgandi.

Alhamdulillah, hozir ancha o'nglandim.

yana o'sha drayv mana asta-asta qaytyapti.

buvijonimning bir gaplari bor.

avval ham aytganman, menimcha:

"qilaman degan odam ikki tog'ning orasida bo'lsa ham qilib qo'yaveradi"

xalqimiz buni "intilganga tole yor" deyishadi.

ustoz sifatida ham biz qilishimiz kerak bo'lgan ish bolaning ichidagu xohishni uyg'otish deb bilaman.

chunki bo'ynidan bog'langan it ovga yaramas.

chindan xohlaganlar esa tog'-u toshlarning orasida mol-qo'y boqib yurib, Anzirat buvi aytadigan "propessor" bolalarga aylanishyapti.

endi savol qoladi:

"xohishlarni qanday paydo qilsa bo'ladi?"

@soliefs