خوراک برای فردا؛ نگهداری میوه

1023 ه.ق.

بعد از تعارفات مقدماتی [زاهد] سفیر را به خوردن خرما و پسته و چند خوشه از انگور خنکی که به دستور وی از باغچه کوچک اما زیبای واقع در مدخل صفه چیدند و در بشقابی پیش آوردند دعوت کرد. چون تقریباً نزدیک عید نوئل بودیم و درخت انگور برگی نداشت، برای آنکه خوشه‌های باقی‌مانده انگور از سرما مصون باشند آنها را در کیسه‌هائی از پارچه کرده بودند و دَرِ کیسه را محکم به دُمِ خوشه‌ها بسته بودند و بدین‌ترتیب انگورها سالم و خنک مانده بودند. (سیلوا ای فیگوئروا، 1363: 149)

مأخذ: سیلوا ای فیگوئروا، گارسیا د. 1363. سفرنامه دن گارسیا د سیلوا فیگوئروا سفیر اسپانیا در دربار شاه عباس اول. ترجمهٔ غلامرضا سميعی. تهران: نشر نو.


1074 ه.ق.

خربزه زیاد کشت می‌شود و از شکر شیرین‌تر است و بدون استفاده از شکر خورده می‌شود. وقتی که شنیدند ما خربزه را با شکر می‌خوریم به ما خندیدند. آن‌ها دو نوع خربزه دارند که عبارتست از خربزه زمستانی و تابستانی خربزه تابستانی که نام خود را از گرم دارد و گرمک نامیده می‌شود زودتر به دست می‌آید و در ماه ژوئن می‌رسد. رنگ آن زرد و شیرین‌ترین نوع خربزه است.
خربزه پسی در پائیز می‌رسد، بزرگ است و تا سی، چهل و پنجاه پوند وزن دارد. نه‌تنها در زمستان بلکه تمام سال قابل نگهداری است. ایرانی‌ها به خوبی می‌دانند که چه کار کنند تا این میوه تر و تازه بماند و بقدری این میوه خوب نگهداری می‌شود که هنگام آمدن محصول جدید به بازار، ای بسا آدمی را در خرید دچار اشتباه کند و میوه سال قبل را به جای میوه امسال بخرد. تفاوت فقط در وقت فشار دادن به پوست میوه احساس می‌شود.
شیوه تازه نگهداشتن خربزه این است که وقتی خربزه هنوز سبز است آن را می‌چینند و بین پوشال و یا نی آویزان نگه‌می‌دارند. با همین روش انگور و سایر میوه‌ها را نیز می‌توانند در طول سال نگهداری کنند.
(اولئاریوس، 1385: 8/261)

اهمیت میوه (که بسیار مصرف می‌کنند) آن‌چنانست که برای تهیه و نگهداری آن باید همواره جوی آب یا چشمه در باغ و زیرزمین منزل وجود داشته باشد. (اولئاریوس، 1385: 77/269)

مأخذ: اولئاریوس، آدام. 1385. سفرنامۀ آدام اولئاریوس. مترجم احمد بهپور. تهران: ابتکار نو.


1188 ه.ق.

ایرانیان اقسام آلو پرورش می‌دهند، از قبیل آلو سیاه و آلو زرد که دومی به خاطر طعم خوشایندش هوادار بیشتری دارد.
آنها را با آویزان کردن در هوای آزاد برای طول سال نگهداری می‌کنند...

یکی دیگر آلوچه است که در آخر پاییز می‌رسد و از آلو کوچک‌تر است و آبدارتر از آلوها. در غذا و مربا استفاده می‌شود و آنها را برای استفاده در زمستان خشک هم می‌کنند. (گملین، 1392: 9/187)

مأخذ: گملین، ساموئل گتلیب. 1392. سفر به شمال ایران. ترجمه غلامحسین صدری افشار. رشت: فرهنگ ایلیا.
@SofreNegar

مثمرالملک که از مردم قفقاز بوده و بتهران آمده، و چون از میوه‌ها «کونسروها» میساخته از شاه این لقب را یافته و ماهانه ازو می‌گرفته.( کسروی، ۱۳۴۴: ۲۶)

کسروی، احمد. ۱۳۴۴ چاپ ششم. تاریخ مشروطه. تهران: امیرکبیر.

#خوراک_برای_فردا

@SofreNegar
.