این پیره‌اوباشِ بی‌همه‌چیز پدرخواندهٔ «کانون نویسندگانِ ایران» است. می‌گوید «بودیم و دیدیم». اصلاً تو مگر جرأت داشتی پا از آپارتمانت در بهجت‌آباد بیرون بگذاری و ببینی و جلو روی ملّت یک کلمه از این زرزرها بکنی لاشخور؟ تو مگر شرف و شهامتش را داری که بروی توی خیابان همین حرف‌ها را با صدای بلند بزنی؟ این پست‌فطرت خوشحال است از اینکه رژیم کاری را که مصدق نتوانست با مردم بکند کرده است: قتل‌عام. به دلیلِ فشارِ هیستری و کندذهنی‌اش حرفِ دلِ تقریباً تمامِ نیروهای چپ و پنجاهفتی را آشکارا بیان می‌کند. حرفِ پرستو فروهر و شرکا را رک و پوست‌کنده می‌زند. حرفِ محافلِ زوال‌زدهٔ چپ را علنی مطرح می‌کند. هم‌صدا با ضحاک، ده‌ها میلیون ایرانی را «اراذلِ کودتاچی» می‌داند و قتل‌عامشان را ناشی از «شاشیدن به زمینِ سفت». چه وقاحتی! چه شقاوتی! احتمالاً از این عصبانی‌ست که محاصرهٔ نظام‌ساخته‌اش باعث شده دلارهای دریافتیِ منزلش از جنوب‌شرقِ آسیا دیگر جریان نداشته باشد و ناچار است به اعانه‌های ارسالی از ستارهٔ قطبی در کانادا بسنده کند. عاقبتِ رقت‌انگیزِ پیرمردهای چپ از امریکای شمالی تا بهجت‌آباد فقط کمی از سرنوشتِ رفقایشان در اروپای شرقی و شوروی مضحک‌تر است. سرنوشت‌شان را طوری به رژیم گره زده‌اند که عاقبتی جز پیش‌مرگِ سردارهای پنزاری شدن نداشته باشند.

@Shabkhwan