На першым курсе па дарозе на пары я абавязкова спыняўся ля шапіка, набываў "Звязду", якая яшчэ пахла фарбай з друкарні, і разгортваў, шукаючы публікацыі Віталя Цыганкова.

Ужо тады дваццаціпяцігадовы Цыганкоў, заснавальнік "Белапану", рэпарцёр "Радыё Свабода" і першы ў Беларусі карэспандэнт "Асашыэйтэд Прэс", быў карыфеем журналістыкі. Даходліва і проста распавядаў пра тое, што адбывалася - і не баяўся пакрыўдзіць вядомых ці паважаных людзей вострымі высновамі.

У "Маладым Фронце" і далей у БХД нам заўжды імпанавала прыхільнасць Віталя да беларускага нацыянальнага руху і цвярозага кансерватызму, глыбокі позірк і аспрэчванне модных - ці то ўсходніх, ці то заходніх - забабонаў. Цыганкоў са сваімі высновамі заўжды ішоў не ад тэорыяў альбо глабальных павеваў, а ад беларускага жыцця.

Памятаю, калі даводзілася разбіраць незразумелыя палітычныя пытанні альбо ацэньваць новую публічную асобу, перапытвалі адзін аднаго - "А што Цыганкоў пра гэта піша?"

Віталь Цыганкоў - голас адказнага і адэкватнага беларускага грамадства: сем'яў, кваліфікаваных інжынераў і прадпрымальнікаў, адукаваных пенсіянераў. Усіх тых, каго прынята называць "сярэднім класам" - тых, на кім звычайна трымаецца краіна.

Першы беларус, які выйграў у знакамітым "Слабым звяне", першы лаўрэат Прэміі імя Алеся Адамовіча (1995), першаразраднік у шахматах, Віталь дагэтуль гучыць і выглядае свежа, нібы дваццаціпяцігадовы - і пачынае свой новы медыйны праект "Цыганкоў. Высновы" на Белсаце.

Паслухаем, што скажа Цыганкоў, спадарства.