حافظ ۸۰۱

هُمایِ بُرجِ سعادت به دامِ ما اُفتد (۱)
اگر تو را گذری بر مقامِ ما اُفتد
 
حُباب‌وار براندازم از نشاط کُلاه
اگر زِ رویِ تو عکسی به جامِ ما افتد (۲)
 
شبی که ماهِ مُراد از اُفُق طُلوع کُنَد،
بوَد که پَرتوِ نوری به بامِ ما افتد (۳)
 
به بارگاهِ تو چون باد را نباشد بار،
کیْ اتّفاقِ جوابِ سلامِ ما افتد (۴)
 
چو جان فدایِ لبَت شد، خیال می‌بَستم
که قطره‌ئی ز زُلال‌اش به‌کامِ ما افتد (۵)
 
خیالِ زلفِ تو گفتا: زِ جان وسیله مَساز! (۶)
ک‌از این شکار، فراوان به‌دامِ ما افتد!
 
زِ خاکِ کویِ تو هر گَه که دَم زند حافظ،
نسیمِ گلشنِ جان در مشامِ ما افتد

اجرا: سهیل قاسمی
میکس: شهریار

در نسخه‌های دیگر آمده:
مُلوک را چو رَهِ خاک‌بوسِ این دَر نیست،
کیْ التفات مجالِ سلامِ ما افتد

به‌ناامیدی از این دَر مروْ! بزَن فالی
بوَد که قُرعه‌یِ دوْلت به نامِ ما افتد

۱. «همایِ اوْجِ سعادت»
۲. «اگر ز رویِ تو نقشی به جامِ ما افتد»
۳. «بُوَد که پرتوِ عکسی به جامِ ما افتد» نوشته‌‌بود. سهوِ کاتب دانستم.
۴. «کیْ اتّفاق مَجالِ سلامِ ما افتد»
۵. «خیال بربستم / بنامِ ما افتد» ۸۰۳
۶. «خیالِ زلفِ تو گفتا که: جان وسیله مَساز!»

@Setiq