ای تو بداده در سحَر از کف ِ خویش باده‌ام
ناز رها کن ای صنم! راست بگو که: داده‌ام
گرچه برفتی از بَر م، آن بنَرَفت از سَر م
بر سَر ِ ره بیا، ببین بر سَر ِ ره فتاده‌ام
چشم ِ بَدی که بُد مرا، حُسن ِ تو در حجاب شد
دوختم آن دو چشم را چشم ِ دگر گشاده‌ام
چون بگشاید این دل‌ام جز به امید ِ عهد ِ دوست؟
نامه‌یِ عهد ِ دوست را بر سَر ِ دل نهاده‌ام
زاده‌یِ اول‌ام بشد؛ زاده‌یِ عشق ام این نفَس
من زِ خود م زیادت ام. ز آن که دو بار زاده‌ام
چون زِ بلاد ِ کافری عشق مرا اسیر بُرد،
هم‌چو روان ِ عاشقان صاف و لطیف و ساده ام
من به شَهی رسیده‌ام؛ زلف خوش‌اش کشیده‌ام؛
خانه‌یِ شَه گرفته‌ام گرچه چنین پیاده ام
از تبریز، شمس ِ دین! باز بیا مرا ببین
مات شدم زِ عشق ِ تو لیک از او زیاده ام
مولوی غزل 1409 سهیل قاسمی
#مولوی

@Setiq