#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 506 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq


دریچه‌ئی زِ بهشت‌اش به روی بگشایی
که بامداد پگاه‌اش تو روی بنمایی

جهان شب است و تو خورشید ِ عالَم‌آرا یی
صباح مقبل آن ک‌از در ش تو بازآیی

به از تو مادر ِ گیتی به عمر ِ خود فرزند
نیاورَد؛ که همین بود حدّ ِ زیبایي

هر آن که با تو وصال‌اش دمی میسّر شد
میسّر ش نشود بعد از آن شکیبایی

درون ِ پیرهن از غایت ِ لطافت ِ جسم
چو آب ِ صافی در آبگینه پیدا یی

مرا مجال ِ سخن بیش در بیان ِ تو نیست
کمال ِ حُسن ببندد زبان ِ گویایي

زِ گفت و گویِ عوام احتراز می‌کردم
ک‌از این‌سپس بنشینم به کُنج ِ تنهایي

وفایِ صحبت ِ جانان به گوش ِ جان‌ام گفت:
نه عاشقی که حذر می‌کنی زِ رسوایي

گذشت بر من از آسیب ِ عشق‌ات آن‌چه گذشت
هنوز منتظر ام تا چه حکم فرمایی

دو روزه باقی ِ عمر م فدایِ جان ِ تو باد
اگر بکاهی و در عمر ِ خود بیَفزایی

گر او نظر نکُنَد سعدیا به چشم ِ نواخت،
به دست ِ سعی ِ تو باد است؛ تا نپیمایی!

0506

@Setiq