حالیا مصلحت ِ وقت در آن می‌بینم
که کشم رَخت به می‌خانه و خوش بنشینم
جام ِ مِی گیرم و از اهل ِ ریا دور شوم
یعنی از اهل ِ جهان پاک‌دلی بُگزینم
جز صراحی و کتاب‌ام نبوَد یار و ندیم
تا حریفان ِ دَغا را به جهان کم بینم.


بس که در خرقه‌ی آلوده‌ زدم لاف ِ صلاح
شرم‌سار ِ رخ ِ ساقی و مِی ِ رنگین ام!
سَر به آزادگی از خَلق برآرَم چون سرو
گر دهد دست که دامن زِ خسان درچینم.

[]

سینه‌ی تنگ ِ من و بار ِ غم ِ او؟ - هیهات!
مَرد ِ این بار ِ گران نیست دل ِ مسکین‌ام
بر دل‌ام گَرد ِ ستم‌ها ست - خدا را مپَسند
که مکدّر شود آیینه‌ی مِهرآیین‌ام
من اگر رند ِ خرابات ام اگر زاهد ِ شهر
این متاع ام که همی‌بینی و کم‌تر زین ام

دل و جان‌ام به هوایِ سَر ِ زلف ِ تو بسوخت،
و ر گوا باید ت اینک نفَس ِ مشکین‌ام!


#حافظ #حافظ_شیراز
#غزل 362 از کتاب حافظ شیراز احمد شاملو
سهیل قاسمی

@Setiq