گر بی‌دل و بی‌دست ام، وَ ز عشق ِ تو پابست ام،
بس بند که بشکستم آهسته، که سرمست ام

در مجلس ِ حیرانی، جانی ست مرا جانی
زآن شد که تو می دانی. آهسته! که سرمست ام

پیش آی دمی جان‌ام! ز این بیش مرنجان‌ام
ای دلبر ِ خندان‌ام! آهسته! که سرمست ام

ساقی‌یِ می ِ جانان! بُگذر زِ گران‌جانان
دزدیده زِ رَه‌بانان، آهسته. که سرمست ام

رندی و چو من فاشی. بر ملّت ِ قلاشی.
در پرده چرا باشی؟ آهسته که سرمست ام

ای می! بَتَر م از تو. من باده‌تر م از تو
پرجوش‌تر م از تو. آهسته! که سرمست ام

از باده‌یِ جوشان ام و ز خرقه فروشان ام
از یار چه پوشانم؟ آهسته که سرمست ام

تا از خود بُبریدم، من، عشق ِ تو بُگزیدم
خود را چو فنا دیدم. آهسته! که سرمست ام

هر چند به تلبیس ام، در صورت قِسّیس ام،
نور ِ دل ِ ادریس ام. آهسته! که سرمست ام

در مذهب ِ بی‌کیشان، بیگانگی ِ خویشان
باد است بر ِ ایشان. آهسته! که سرمست ام

ای صاحب ِ صد دَستان! بی‌گاه شد از مستان.
اَحداث و گرو بستان آهسته؛ که سرمست‌ ام

در نشست زنده اینستاگرامی با حبیب نبوی گرامی

غزل 1446 مولوی

با تصنیف ِ سرمست ِ عالی‌جناب شهرام ناظری آمیختم

@Setiq