#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 496 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای صورت‌ات زِ گوهر ِ معنی خزینه‌ئی
ما را زِ داغ ِ عشق ِ تو در دل دفینه‌ئی

دانی که آه ِ سوختگان را اثر بوَد
مگذار ناله‌ئی که برآید ز سینه‌ئی

زیور همان دو رشته‌یِ مرجان کفایت است
و ز موی در کنار و بر ت عنبرینه‌ئی

سر در نیاورم به سلاطین ِ روزگار
گر من زِ بندگان ِ تو باشم کمینه‌ئی

چشمی که جز به رویِ تو بر می‌کُنم، خطا ست
و آن دم که بی تو می‌گذرانم، غبینه‌ئی

تدبیر نیست جز سپر انداختن؛ که خصم
سنگی به دست دارد و ما آبگینه‌ئی

و آن را روا بوَد که زنَد لاف ِ مِهر ِ دوست
ک‌از دل به در کُنَد همه مِهری و کینه‌ئی

سعدی به پاک‌بازی و رندی مثَل نشد
تنها در این مدینه؛ که در هر مدینه‌ئی

شعر ش چو آب در همه عالَم چنان شده
ک‌از پارس می‌رود به خراسان سفینه‌ئی

0496

@Setiq