#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 488 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای که شمشیر ِ جفا بر سر ما آخته‌ای
دشمن از دوست ندانسته و نشناخته‌ای

من زِ فکر ِ تو به خود نیز نمی‌پردازم
نازنینا تو دل از من به که پرداخته‌ای

چند شب‌ها به غم ِ رویِ تو روز آوردم
که تو یک روز نپرسیده و ننواخته‌ای

گفته بودم که دل از دست ِ تو بیرون آرَم
باز دیدم که قوی پنجه درانداخته‌ای

تا شکاری زِ کمند ِ سَر ِ زلف‌ات نجهد
ز ابروان و مژه‌ها تیر و کمان ساخته‌ای

لاجرَم صید ِ دلی در همه شیراز نمانْد
که نه با تیر و کمان در پی ِ او تاخته‌ای

ماه و خورشید و پری و آدمی اندر نظر ت
همه هیچ اند که سَر بر همه افراخته‌ای

با همه جلوه‌یِ طاووس و خرامیدن ِ کبک
عیب‌ات آن است که بی‌مِهرتر از فاخته‌ای

هر که می‌بیند م، از جور ِ غم‌ات، می‌گوید:
سعدیا! بر تو چه رنج است که بگداخته‌ای؟

بیم ِ مات است در این بازی ِ بیهوده مرا
چه کُنم! دست تو بردی که دغل باخته‌ای

0488

@Setiq