#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 486 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

آن سرو ِ ناز بین که چه خوش می‌رود به راه
و آن چشم ِ آهوانه که چون می‌کُنَد نگاه

تو سرو دیده‌ای که کمر بست بر میان؟
یا ماه ِ چارده که به سَر بر نهد کلاه

گُل، با وجود ِ او، چو گیاه است پیش ِ گُل
مَه پیش ِ رویِ او چو ستاره ست پیش ِ ماه

سلطان‌صفت همی‌رود و صد هزار دل
با او، چنان که در پی ِ سلطان روَد سپاه

گویند: از او حذر کُن و راه ِ گریز گیر
گویم: کجا روم؟ که ندانم گریزگاه!

اوّل‌نظر که چاه ِ زنخ‌دان بدیدم‌اش،
گویی در اوفتاد دل از دست ِ من به چاه

دل خود دریغ نیست که از دست ِ من برَفت!
جان ِ عزیز بر کف ِ دست است. گو بخواه!

ای هر دو دیده! پای که بر خاک می‌نهی،
آخر نه بر دو دیده‌یِ من بهْ که خاک ِ راه؟

حیف است از آن دهن که تو داری، جواب ِ تلخ
و آن سینه‌یِ سفید که دارد دل ِ سیاه

بیچارگان بر آتش ِ مهر ت بسوختند
آه از تو سنگ‌دل که چه نامهربانی آه

شهری به گفت و گویِ تو در تنگ‌نایِ شوق
شب روز می‌کنند و تو در خواب ِ صبح‌گاه

گفتم بنالم از تو به یاران و دوستان
باشد که دست ِ ظلم بداری زِ بی‌گناه

باز م حفاظ ِ دامن ِ همّت گرفت و گفت
از دوست جز به دوست مبَر سعدیا پناه

0486

@Setiq

https://t.me/Setiq/4026