#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 474 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

نشان ِ بخت ِ بلند است و طالع ِ میمون
علی‌الصباح نظر بر جمال ِ روزافزون

علی‌الخصوص کسی را که طبع موزون است
چگونه دوست ندارد شمایل ِ موزون!

گر آب‌ِروی بریزد میان ِ انجمن‌ات
به دست دوست، حلال است! اگر بریزد خون!

مثال ِ عاشق و معشوق، شمع و پروانه ست
سَر ِ هلاک نداری، مگَرد پیرامون

بسوخت مجنون در عشق ِ صورت ِ لیلی
عجب که لیلی را دل نسوخت بر مجنون

چگونه وصف ِ جمال‌اش کنم؟ که حیران را
مجال ِ نطق نباشد که بازگوید چون

همین تغیّر ِ بیرون دلیل ِ عشق بس است
که در حدیث نمی‌گنجد اشتیاق ِ درون

اگر کسی نفَسی از زمان ِ صحبت ِ دوست
به مُلک ِ رویِ زمین می‌دهد، زهی مغبون!

سخن دراز کشیدیم و هم‌چنان باقی ست
حدیث ِ دلبر ِ فتّان و عاشق ِ مفتون

جفایِ عشق ِ تو چندان که می‌بَرَد سعدی،
خیال ِ وصل ِ تو از سر نمی‌کُنَد بیرون

0474

@Setiq