#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 473 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

دی به چمن برگذشت سرو ِ سخن‌گویِ من
تا نکُنَد گُل غرور: - رنگ ِ من و بویِ من

برگ ِ گُل ِ لعل بود شاهد ِ بزم ِ بهار
آب ِ گلستان ببُرد شاهد ِ گُل‌رویِ من

شد سپر از دست ِ عقل تا زِ کمین ِ عتاب
تیغ ِ جفا برکشید تُرک ِ زره‌مویِ من

ساعد ِ دل چون نداشت قوّت ِ بازویِ صبر،
دست ِ غم‌اش درشکست پنجه‌یِ نیرویِ من

عشق به تاراج داد رخت ِ صبوری‌یِ دل
می‌نکَنَد بخت ِ شور خیمه زِ پهلویِ من

کرده‌ام از راه ِ عشق چند گذر سویِ او
او به تفضُّل نکرد هیچ نگه سویِ من

جور کشم بنده‌وار؛ و ر کُشد م حاکم است
خیره‌کُشی کار ِ او ست؛ بارکشی خویِ من

ای گُل ِ خوش‌بویِ من! یاد کُنی بعد از این
سعدی ِ بی‌چاره بود بلبل ِ خوش‌گویِ من

0473

@Setiq