زمانه


۷. زمانه: سرنوشت، تقدیر

نبود نقش ِ دو عالم؛ که رنگ ِ اُلفت بود
زمانه طرح ِ محبّت نه این‌زمان انداخت
۱۶

مرا و سرو ِ چمن را به خاک ِ راه نشاند
زمانه تا قصَب ِ نرگس ِ قبایِ تو بست
۳۲

زمانه افسر ِ رندی نداد، جُز به کسی
که سرفَرازی ِ عالَم در این کُلَه دانست
۴۷

زمانه گر بزنَد آتش‌ام به خرمن ِ عُمر،
بگو بسوز! که بر من به برگ ِ کاهی نیست
۷۶

ز انقلاب ِ زمانه عجب مدار! که چرخ
از این فسانه هزاران هزار دارد یاد
۱۰۱

شکّر به صبر دست دهد عاقبت؛ ولی
بدعهدی ِ زمانه زمان‌ام نمی دهد
۲۲۹

زمانه از ورق ِ گُل مثال ِ رویِ تو بست
ولی زِ شرم ِ تو در غنچه کرد پنهان‌اش
۲۸۰

کی بود در زمانه وفا؟ جام ِ می بیار
تا من حکایت ِ جم و کاووس ِ کی کُنم
۳۵۱

نگار ِ می فروش‌ام عشوه‌ئی داد
که ایمن گشتم از مَکر ِ زمانه
۴۲۸

زمانه هیچ نبخشد که بازنستانَد
مجو زِ سفله مروّت! که شیئه لا شی
۴۳۰

گر م زمانه سرافراز داشتی و عزیز
سریر ِ عزت‌ام آن خاک ِ آستان بودی
۴۴۱

۸. زمانه: عهد، ایّام، روزگار

در آستین ِ مرقّع پیاله پنهان کن
که هم‌چو چشم ِ صراحی زمانه خون‌ریز است
۴۱

در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است
صُراحی ِ می ِ ناب و سفینه‌یِ غزل است
۴۵

از آن ساعت که جام ِ می به دست ِ او مشرَّف شد،
زمانه ساغر ِ شادی به یاد ِ می‌گساران زد
۱۵۳

نمی خورید زمانی غم ِ وفاداران
ز بی‌وفایی ِ دور ِ زمانه یاد آرید
۲۴۱

محروم اگر شدم زِ سَر ِ کویِ او، چه شد!
از گلشن ِ زمانه که بویِ وفا شنید؟
۲۴۳

غم ِ زمانه که هیچ‌اش کران نمی‌بینم،
دوا ش جز می ِ چون ارغوان نمی‌بینم
۳۵۸

سهیل قاسمی
 #فیش_برداری
یادداشت ِ ناتمام
#زمان
#3

@Setiq