#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 463 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq


چه خوش بوَد دو دل‌آرام دست در گردن
به‌هم نشستن و حلوایِ آشتی خوردن

به روزگار ِ عزیزان! که روزگار ِ عزیز
دریغ باشد بی دوستان به سَر بردن

اگر هزار جفا سرو قامتی بکُنَد،
چو خود بیاید، عذر ش بباید آوردن

چه شُکر گویم‌ات ای باد ِ مشک‌بویِ وصال
که بوستان ِ امید م بخواست پژمردن

فراق ِ رویِ تو، هر روز، نفْس کُشتن بود،
نظر به شخص ِ تو، امروز، روح پروردن

کسی که قیمت ِ ایّام ِ وصل نشناسد
بباید ش دو سه روزی مفارقت کردن

اگر سَری بروَد بی‌گناه در پایی،
به خُرده‌ئی زِ بزرگان نشاید آزردن

به تازیانه، گرفتم که بی‌دلی بزنی؛
کجا تواند رفتن کمند در گردن

کمال ِ شوق ندارند عاشقان ِ صبور
که احتمال ندارد بر آتش افسردن

گر آدمی‌صفتی، سعدیا! به‌عشق بمیر!
که مذهب ِ حیَوان است هم‌چنین مُردن

0463

@Setiq