Science Updates Persian

🧬 آیا بدن چاقی را به خاطر می‌سپارد؟
پژوهشی تازه نشان می‌دهد که چاقی ممکن است در سلول‌های ایمنیِ بافت چربی، نوعی «حافظه زیستی» ایجاد کند؛ تغییری که حتی پس از کاهش وزن نیز تا حدی باقی می‌ماند.

دانشمندان دریافتند چاقی می‌تواند نحوه پردازش RNA و فعالیت برخی ژن‌ها را در ماکروفاژهای بافت چربی تغییر دهد. یکی از عوامل مهم، کاهش پروتئینی به نام CWC22 است که می‌تواند عملکرد این سلول‌ها و توانایی آن‌ها برای پاکسازی سلول‌های مرده را مختل کند.

این تغییرات ممکن است تولید برخی پیام‌های مولکولی مرتبط با تجزیه چربی‌های ذخیره‌شده را نیز کاهش دهد و در نتیجه، حفظ کاهش وزن را دشوارتر کند.

به این پدیده «حافظه چاقی» گفته می‌شود؛ نه یک خاطره واقعی، بلکه ردپایی مولکولی که چاقی در سلول‌ها بر جای می‌گذارد.

البته این پژوهش عمدتاً روی موش‌ها انجام شده و هنوز مشخص نیست این سازوکار در انسان دقیقاً به همین شکل عمل می‌کند. با این حال، اگر در انسان تأیید شود، می‌تواند راه را برای درمان‌هایی باز کند که علاوه بر کاهش وزن، از بازگشت دوباره آن نیز جلوگیری کنند.

✍:علی روستایی
https://visualize.jove.com/42647594-aberrant-alternative-splicing-memorized-in-adipose-tissue-macrophages-impedes-efferocytosis-during-postobesity-weight-loss?utm_source=chatgpt.com

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

⭕️ شاید این یکی از مهم‌ترین لحظات در تاریخ پژوهش‌های جوان‌سازی سلولی باشد؛ در ژوئن ۲۰۲۶، برای نخستین‌بار یک درمان مبتنی بر «بازبرنامه‌ریزی اپی‌ژنتیکی» در یک انسان آزمایش شد.

این درمان که ER-100 نام دارد، از فناوری‌ای استفاده می‌کند که هدف آن بازتنظیم الگوهای اپی‌ژنتیکی سلول‌ها و برگرداندن برخی ویژگی‌های عملکردی آن‌ها به سمت وضعیت جوان‌تر است.

ER-100
با استفاده از سه فاکتور رونویسی OCT4، SOX2 و KLF4 (OSK) تلاش می‌کند بدون تغییر توالی DNA، الگوهای بیان ژن را تغییر دهد.

پژوهش‌های پیش‌بالینی روی حیوانات نتایج امیدوارکننده‌ای نشان داده‌اند؛ از جمله بهبود برخی شاخص‌های عملکرد سلولی و بینایی. اما اکنون برای نخستین‌بار باید مشخص شود که این روش در انسان ایمن و قابل‌تحمل است و آیا واقعاً می‌تواند عملکرد سلول‌های آسیب‌دیده را بهبود دهد یا نه.

نکتهٔ مهم این است که ER-100 فعلاً برای «جوان‌سازی کل بدن» آزمایش نمی‌شود؛ نخستین آزمایش انسانی آن روی بیماران مبتلا به بیماری‌های عصب بینایی، از جمله گلوکوم و NAION، انجام می‌شود.

پس هنوز نمی‌توان گفت دانشمندان درمانی برای پیری پیدا کرده‌اند.

اما یک مرز مهم شکسته شده است:

برای نخستین‌بار، ایدهٔ بازگرداندن برخی ویژگی‌های جوانی به سلول‌های انسان از آزمایشگاه وارد مرحلهٔ آزمایش بالینی شده است.

اینکه این ایده در انسان واقعاً جواب می‌دهد یا نه، تازه قرار است مشخص شود.

https://www.lifebiosciences.com/life-biosciences-announces-first-patient-dosed-in-phase-1-trial-of-er-100-for-optic-neuropathies/?utm_source=chatgpt.com

https://clinicaltrials.gov/study/NCT07290244?utm_source=chatgpt.com

❤️🩷 با رابطهٔ جنسی منظم، صمیمیت و تماس عاطفی می‌توانند احساس آرامش و رضایت را افزایش دهند. در جریان فعالیت جنسی، موادی مانند اکسی‌توسین و اندورفین‌ها درگیر می‌شوند که با لذت، پیوند عاطفی و احساس آرامش ارتباط دارند.

استروژن نیز یکی از هورمون‌های مهم بدن زنان است و در سلامت پوست، مو و بسیاری از عملکردهای بدن نقش دارد؛ اما شواهد محکمی وجود ندارد که نشان دهد رابطهٔ جنسی منظم به‌طور مستقیم و پایدار سطح استروژن را افزایش می‌دهد و در نتیجه پوست را نرم‌تر یا موها را درخشان‌تر می‌کند.

بااین‌حال، جذابیت فقط به هورمون‌ها محدود نمی‌شود. احساس دوست‌داشتن، آرامش، رضایت از رابطه و اعتمادبه‌نفس می‌توانند بر حالت چهره، رفتار و حتی برداشت دیگران از جذابیت فرد تأثیر بگذارند.

گاهی چیزی که دیگران به نام «زیبایی و درخشش» می‌بینند، ترکیبی از حال خوب، آرامش و اعتمادبه‌نفس است. 😉

✍:علی روستایی

https://www.health.harvard.edu/daily_health_tip/sex-matters?utm_source=chatgpt.com

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

🧠 رمزگشایی از پیری مغز؛ میکروگلیاهای پیر پروتئینی ترشح می‌کنند که می‌تواند به مغز آسیب بزند

✨ پژوهشگران Weill Cornell Medicine در مطالعه‌ای که در مجلهٔ Neuron منتشر شده، سازوکاری را شناسایی کرده‌اند که ممکن است در پیری مغز نقش داشته باشد.

با افزایش سن و کوتاه‌شدن تلومرها، بخشی از سلول‌های ایمنی مغز، یعنی میکروگلیاها، وارد حالت «پیری سلولی» می‌شوند. پژوهشگران دریافتند این میکروگلیاهای پیر مقدار بیشتری از پروتئینی به نام DLK1، به‌ویژه شکل محلول آن (sDLK1)، ترشح می‌کنند.

افزایش sDLK1 در آزمایش‌ها با دو پیامد مهم همراه بود:
🔺 اختلال در میلین‌سازی: sDLK1 مانع بلوغ طبیعی الیگودندروسیت‌ها، یعنی سلول‌های سازندهٔ غلاف میلین، شد و در نتیجه میلین‌سازی کاهش یافت.
🔺 اختلال در عملکرد نورون‌ها: در مدل‌های سلولی انسانی، sDLK1 سیگنال‌دهی کلسیم در نورون‌های تحریکی را تغییر داد و عملکرد طبیعی آن‌ها را مختل کرد.

این یافته‌ها نشان می‌دهند که میکروگلیاهای پیر و ترشح sDLK1 ممکن است یکی از عوامل مؤثر در کاهش عملکرد مغز طی سالمندی باشند.
البته هنوز مشخص نیست این سازوکار در انسان تا چه اندازه در بیماری‌هایی مانند آلزایمر نقش دارد و آیا مهار DLK1 می‌تواند واقعاً روند پیری مغز یا بیماری‌های نورودژنراتیو را کاهش دهد.

🔬 پژوهشگران امیدوارند در آینده بتوانند با هدف قرار دادن این مسیر، راه‌های جدیدی برای مقابله با برخی پیامدهای پیری مغز پیدا کنند.
📚 Neuron — 2026

https://www.cell.com/neuron/fulltext/S0896-6273(26)00577-5?_returnURL=https%3A%2F%2Flinkinghub.elsevier.com%2Fretrieve%2Fpii%2FS0896627326005775%3Fshowall%3Dtrue

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

#نقل_قول

«هیچ‌کس به اندازهٔ مردی که از مردانگیِ خویش بیمناک است، نسبت به زنان متکبر، پرخاشگر و تحقیرکننده نیست.»
#سیمون_دوبووار

کتاب جنس دوم
(The Second Sex / Le Deuxième Sexe)

منظور بووار چیست؟
بووار در این بخش از جنس دوم دربارهٔ ناامنی و احساس حقارت مردانه صحبت می‌کند. استدلالش این است که مردی که در درون خود نسبت به مردانگی و جایگاهش احساس تهدید یا ناامنی دارد، ممکن است برای اثبات برتری خود، زنان را تحقیر، کنترل یا با آنها پرخاشگرانه رفتار کند.

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

🧬 یک واکسن mRNA آزمایشی که می‌تواند سرطان را برای سیستم ایمنی «قابل‌دیدن‌تر» کند!

پژوهشگران یک روش آزمایشی مبتنی بر RNA توسعه داده‌اند که در مطالعات حیوانی توانسته پاسخ ضدسرطانی سیستم ایمنی را تقویت کند و بعضی تومورهای مقاوم به ایمنی‌درمانی را نسبت به درمان حساس‌تر سازد.

🔬 برخلاف بسیاری از واکسن‌های سرطان که برای هدف قرار دادن آنتی‌ژن‌های مشخص تومور طراحی می‌شوند، این روش مستقیماً روی فعال‌سازی یک سازوکار دفاعی مهم در سیستم ایمنی تمرکز دارد: پاسخ اینترفرون نوع ۱.

این پاسخ مانند یک آژیر خطر عمل می‌کند و به سیستم ایمنی پیام می‌دهد که محیط تومور را جدی‌تر زیر نظر بگیرد.

🔥 بسیاری از تومورها را می‌توان از نظر ایمنی «سرد» دانست؛ یعنی سلول‌های ایمنی به‌خوبی وارد آن‌ها نمی‌شوند یا فعالیت مؤثری علیه تومور ندارند.

در مدل‌های حیوانی، تحریک این مسیر توانست محیط ایمنی برخی تومورها را تغییر دهد و نفوذ و فعالیت سلول‌های ایمنی را افزایش دهد؛ در نتیجه، بعضی از تومورها نسبت به داروهای ایمنی‌درمانی پاسخ بهتری نشان دادند.

جالب‌تر اینکه در برخی آزمایش‌های موشی، درمان به‌تنهایی نیز باعث پسرفت شدید یا از بین رفتن تومور شد و حیواناتی که بهبود یافته بودند، هنگام مواجهه مجدد با سلول‌های سرطانی توانستند پاسخ ایمنی حافظه‌ای نشان دهند.

🧠 به زبان ساده، این روش لزوماً نمی‌خواهد یک نوع خاص از سرطان را هدف بگیرد؛ بلکه تلاش می‌کند سیستم ایمنی را طوری فعال کند که بتواند تومور را بهتر ببیند و علیه آن پاسخ دهد.

⚠️ اما یک نکته بسیار مهم:

این پژوهش هنوز در مرحله پیش‌بالینی است و نتایج اصلی آن در مدل‌های حیوانی به دست آمده‌اند. بنابراین هنوز مشخص نیست که این روش در انسان تا چه اندازه مؤثر یا ایمن خواهد بود و نمی‌توان آن را درمان اثبات‌شده سرطان دانست.

اگر نتایج در مطالعات بعدی و آزمایش‌های انسانی تأیید شوند، این رویکرد ممکن است در آینده به‌عنوان راهی برای حساس‌تر کردن برخی تومورها به ایمنی‌درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

https://www.nature.com/articles/s41551-025-01380-1?utm_source=chatgpt.com

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

🎙️ چرا صدای ضبط‌شدهٔ خودمان برایمان غریبه است؟

تا حالا صدای ضبط‌شدهٔ خودت را شنیده‌ای و با تعجب گفته‌ای:
«این واقعاً صدای منه؟!» 😳

اما چرا صدایی که خودمان هنگام صحبت‌کردن می‌شنویم، با صدای ضبط‌شده متفاوت است؟

وقتی صحبت می‌کنیم، صدایمان از دو مسیر به گوش داخلی می‌رسد:
یکی از طریق هوا و دیگری از طریق ارتعاشات استخوان‌های جمجمه.

انتقال صدا از راه استخوان، ویژگی‌های صوتی صدای ما را تغییر می‌دهد و باعث می‌شود صدای خودمان را معمولاً بم‌تر و پُرتر ادراک کنیم.

اما هنگام ضبط صدا، میکروفون فقط امواج صوتی منتقل‌شده از طریق هوا را دریافت می‌کند؛ بنابراین اثر انتقال استخوانی که هنگام صحبت‌کردن خودمان تجربه می‌کنیم، در ضبط وجود ندارد.

به همین دلیل، صدای ضبط‌شده ممکن است برایمان زیرتر، نازک‌تر و حتی غریبه به نظر برسد.

در واقع، صدای ضبط‌شده لزوماً بد نیست؛ فقط با نسخه‌ای از صدای خودمان که تمام عمر از درون سرمان شنیده‌ایم متفاوت است.

🎧 پس وقتی صدای ضبط‌شده‌ات برایت عجیب است، مشکل از صدایت نیست؛ مغزت فقط دارد صدای خودت را بدون اثر انتقال استخوانی می‌شنود.


https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/20707445/

پس از ۱۷ سال زندگی مشترک، فهمیدند خواهر و برادر رضاعی هستند!

یک زن و مرد در منطقهٔ سوات در ایالت خیبرپختون‌خوا در پاکستان، پس از ۱۷ سال زندگی مشترک متوجه شدند که در دوران شیرخوارگی از یک زن شیر خورده‌اند و بنابراین، طبق احکام اسلامی، خواهر و برادر رضاعی محسوب می‌شوند.

به گزارش BBC، این زوج در زمان ازدواج از این موضوع اطلاعی نداشتند و طی سال‌های زندگی مشترک صاحب یک دختر نیز شدند.

این موضوع پس از آن مطرح شد که آنها دربارهٔ پیشینهٔ خانوادگی خود به اطلاعاتی دست یافتند و برای روشن‌شدن ماجرا از افراد محلی و علمای دینی کمک خواستند.

در ادامه، علمای دینی اعلام کردند که چون این زوج هنگام ازدواج از رابطهٔ رضاعی خود اطلاعی نداشتند، مرتکب گناه یا جرم عمدی نشده‌اند؛ اما با توجه به ممنوع‌بودن ازدواج میان خواهر و برادر رضاعی، ادامهٔ زندگی زناشویی آنها جایز نیست.

در نهایت، این زوج از یکدیگر جدا شدند. همچنین بنا بر گزارش منتشرشده، دختر این خانواده «فرزند مشروع» شناخته شد.

به‌دلیل حساسیت موضوع و برای حفظ امنیت خانواده، هویت این زوج و جزئیاتی که می‌تواند موجب شناسایی آنها شود، منتشر نشده است.

#خواهر #برادر #زن #شوهر

🍉 قسمت سفید هندوانه را دور نریزید؛ این بخش هم ارزش غذایی دارد!

آن لایهٔ سفیدرنگی که بین گوشت قرمز هندوانه و پوست سبز قرار دارد، حاوی L-سیترولین است؛ اسیدآمینه‌ای که در بدن می‌تواند به L-آرژینین تبدیل شود و در تولید نیتریک‌اکساید (NO) نقش داشته باشد.

نیتریک‌اکساید به گشادشدن رگ‌های خونی کمک می‌کند و از این طریق می‌تواند در تنظیم جریان خون و فشار خون نقش داشته باشد.

پژوهش‌های انسانی نیز نشان داده‌اند که مصرف هندوانه یا دریافت L-سیترولین ممکن است به کاهش خفیف فشار خون و بهبود برخی شاخص‌های عملکرد عروق کمک کند.

البته یک نکته مهم وجود دارد:
🔬 شواهد موجود دربارهٔ فواید قلبی‌عروقی بیشتر مربوط به هندوانه و L-سیترولین در مجموع است و نمی‌توان همهٔ این آثار را مستقیماً به خوردن قسمت سفید پوست هندوانه نسبت داد.

با این حال، قسمت سفید هندوانه خوراکی است و می‌توانید آن را همراه با گوشت هندوانه مصرف کنید، خردش کنید و به سالاد بیفزایید یا در اسموتی و نوشیدنی استفاده کنید.

مزهٔ آن نسبتاً ملایم است و به‌راحتی با مواد غذایی دیگر ترکیب می‌شود.

⚠️ هندوانه یا قسمت سفید آن داروی فشار خون نیست و نباید جایگزین داروهای تجویزشده یا درمان پزشکی شود. فواید احتمالی آن نیز در کنار یک رژیم غذایی متعادل و سبک زندگی سالم معنا پیدا می‌کند.

🍉 پس دفعهٔ بعد، قبل از دور ریختن این قسمت سفید، کمی مکث کنید؛ چیزی که معمولاً زباله به حساب می‌آوریم، دست‌کم بخشی از ارزش غذایی هندوانه را در خود دارد.

#هندوانه #Lسیترولین #سلامت_قلب #فشار_خون #تغذیه_سالم #تغذیه


https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/40789388/

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

🦵 آیا می‌توان غضروف آسیب‌دیده را دوباره ترمیم کرد؟

پژوهشگران در یک مطالعهٔ آزمایشگاهی و حیوانی، روش آزمایشی‌ای را شناسایی کرده‌اند که در موش‌ها توانسته بازسازی غضروف آسیب‌دیدهٔ زانو را تحریک کند و از پیشرفت آرتروز جلوگیری کند.

این روش با مهار آنزیمی به نام 15-PGDH عمل می‌کند.

با افزایش سن و پس از آسیب مفصل، فعالیت 15-PGDH در غضروف افزایش می‌یابد. این آنزیم باعث تجزیهٔ پروستاگلاندین E2 یا PGE2 می‌شود؛ مولکولی که در برخی فرایندهای ترمیمی بافت نقش دارد.

پژوهشگران دریافتند که با مهار 15-PGDH، سطح PGE2 افزایش پیدا می‌کند و سلول‌های غضروفیِ موجود در مفصل به سمت وضعیتی ترمیم‌کننده‌تر سوق داده می‌شوند.

نکتهٔ مهم این است که بازسازی مشاهده‌شده ظاهراً عمدتاً از سلول‌های موجود در خود غضروف سرچشمه می‌گیرد، نه اینکه الزاماً به سلول‌های بنیادیِ تزریق‌شده نیاز داشته باشد.

در موش‌های پیر، مهار 15-PGDH توانست تشکیل مجدد غضروف مفصلی را تحریک کند. همچنین در مدل آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL)، این روش از تغییرات تخریبی مرتبط با آرتروز جلوگیری کرد.

🔬 پژوهشگران همچنین نمونه‌های غضروف انسانی را که از بیماران مبتلا به آرتروز هنگام جراحی تعویض مفصل زانو به دست آمده بود، در آزمایشگاه بررسی کردند. در این نمونه‌ها نیز شواهدی از فعال‌شدن برنامه‌های سلولی مرتبط با تولید و بازسازی غضروف مشاهده شد.

اما این قسمت بسیار مهم است:

این هنوز درمان آرتروز در انسان نیست.

نتایج مربوط به انسان تاکنون در سطح آزمایشگاهی و خارج از بدن (ex vivo) هستند و هنوز مشخص نیست که مهار 15-PGDH در بدن انسان بتواند به‌طور ایمن و مؤثر غضروف آسیب‌دیده را بازسازی کند.

بنابراین، این پژوهش فعلاً یک نتیجهٔ پیش‌بالینی امیدوارکننده است، نه درمانی اثبات‌شده برای آرتروز.

اگر آزمایش‌های بالینی آینده ایمنی و اثربخشی این روش را در انسان تأیید کنند، ممکن است در آینده رویکردی متفاوت برای ترمیم غضروف و کاهش نیاز به تعویض مفصل ایجاد شود.
✍:علی روستایی

📄 مقالهٔ پژوهشی:
DOI: 10.1126/science.adx6649
https://www.science.org/doi/10.1126/science.adx6649?utm_source=chatgpt.com

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

🧬 تزریق میتوکندری‌های عضلهٔ پا به چشم؛ نخستین آزمایش انسانی برای آسیب شدید بینایی
پژوهشگران برای نخستین‌بار در یک انسان، میتوکندری‌های سالم را از سلول‌های عضلهٔ ران یک زن ۲۶ ساله استخراج کردند و پس از جداسازی، به مایع زجاجیهٔ هر دو چشم او تزریق کردند.
این بیمار پس از یک خونریزی شدید مغزی و حدود ۱۸ ساعت اختلال در خون‌رسانی و اکسیژن‌رسانی، دچار آسیب شدید دوطرفهٔ عصب بینایی و تقریباً نابینایی شده بود.
هدف این روش آزمایشی، رساندن میتوکندری‌های سالم به سلول‌های آسیب‌دیده و کمک به تأمین انرژی آن‌ها بود؛ زیرا سلول‌های گانگلیونی شبکیه برای عملکرد خود به انرژی زیادی وابسته‌اند.
پس از تزریق، در هر دو چشم پاسخ مردمک به نور که پیش از درمان مشاهده نمی‌شد، برای مدتی بازگشت. همچنین در چند نوبت، فعالیت سازمان‌یافته‌ای در قشر بینایی مغز ثبت شد.
اما نکتهٔ مهم این است که بینایی بیمار بازنگشت و حدت بینایی او تغییر قابل‌اندازه‌گیری نداشت. پاسخ‌های مردمکی نیز موقتی بودند و پس از مدتی از بین رفتند.
این مطالعه فقط روی یک بیمار انجام شده و گزارش آن در قالب یک پیش‌چاپ منتشر شده است؛ بنابراین هنوز نمی‌توان گفت انتقال میتوکندری یک درمان مؤثر برای نابینایی است.
بااین‌حال، این آزمایش نخستین شواهد انسانی دربارهٔ امکان تزریق میتوکندری‌های خودِ بیمار به چشم را فراهم کرده و می‌تواند زمینه‌ای برای پژوهش‌های بیشتر دربارهٔ درمان آسیب‌های عصبی و اختلال عملکرد میتوکندری باشد.

https://www.sciencealert.com/world-first-mitochondria-from-a-womans-leg-were-injected-into-her-eyes

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

🔬 نانوربات‌هایی که با نور، باکتری‌ها را شکار و جابه‌جا می‌کنند!
پژوهشگران دانشگاه وورتسبورگ ربات‌هایی ساخته‌اند که اندازه‌شان کمتر از یک میکرومتر است؛ یعنی حدود ۵۰ برابر کوچک‌تر از قطر یک تار موی انسان.
این ربات‌های بسیار کوچک می‌توانند در محیط‌های مایع حرکت کنند و باکتری‌ها را به‌صورت کنترل‌شده جمع‌آوری، حمل و در نقطه‌ای مشخص آزاد کنند.
اما نکتهٔ جالب‌تر، شیوهٔ حرکت آن‌هاست: ربات‌ها نه موتور دارند و نه سیم. آن‌ها با نور لیزر حرکت و هدایت می‌شوند. نانوآنتن‌های پلاسمونیک روی ربات، نور را به‌گونه‌ای بازگسیل می‌کنند که پس‌زنی فوتون‌ها نیرویی برای حرکت ایجاد می‌کند. با تغییر قطبش نور نیز می‌توان جهت حرکت ربات را کنترل کرد.
این ربات‌ها حتی قادرند چرخش‌های سریع ۹۰ درجه‌ای انجام دهند و هنگام حمل گروه‌هایی از باکتری‌ها نیز قابلیت مانور خود را حفظ کنند؛ هرچند سرعتشان تا حدی کاهش می‌یابد.
این فناوری هنوز در مرحلهٔ پژوهشی است، اما در آینده می‌تواند برای دستکاری دقیق سلول‌ها و میکروب‌ها در پژوهش‌های زیستی و پزشکی و کنترل مواد در مقیاس میکروسکوپی کاربرد داشته باشد.
📄 مقاله: Nature Communications، ۲۰۲۶.

https://www.sciencedaily.com/releases/2026/08/260816044850.htm

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

دست از گشتن در دنیایی بردارید که در آن به‌دنبال تأییدی برای خودتان هستید که خودتان را شامل نمی‌شود؛ اگر جستن این تأیید را به هدفی برای خودتان تبدیل کنید حتماً آن را خواهید یافت‌. دست از دقت به چهره‌ی مردم برای یافتن دلیلی مبنی‌بر کافی نبودن خود بردارید؛ زیرا اگر به‌دنبال چنین چیزی بگردید، حتماً پیدایش می‌کنید. تعلق و ارزش خويشتن حقیقی کالا نیستند. ما دربارهٔ ارزش این چیزها با مردم چانه نمی‌زنیم. حقیقت درباره‌ی این‌که چه کسی هستيم، در دلمان هست. ما باید از دل ناآرام خود در برابر ارزیابی همیشگی، به‌خصوص از سوی خودمان، محافظت کنیم. شما به‌اندازه‌ی هر کس دیگری به این دنیا تعلق دارید.
– برنه براون محقق شرم، آسیب‌پذیری و نیاز به تعلق

📗 فراتر رفتن علم جدید خودشکوفایی
#اسکات_بری_کافمن

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

فلورین (Fluorine) عنصری بسیار واکنش‌پذیر است که در طبیعت عمدتا به شکل ترکیبات شیمیایی یافت می‌شود. با دریافت یک الکترون، به یون «فلوراید» تبدیل می‌شود. ترکیباتی مانند فلوراید سدیم نیز به‌طور گسترده در خمیردندان‌ها برای پیشگیری از پوسیدگی استفاده می‌شوند.

فلوراید با کاهش از دست رفتن مواد معدنی مینای دندان و کمک به بازسازی آن، مقاومت دندان را در برابر اسیدهای تولیدشده توسط باکتری‌ها افزایش می‌دهد و می‌تواند روند پوسیدگی‌های اولیه را کند یا متوقف کند. سازمان جهانی بهداشت مسواک‌زدن دو بار در روز با خمیردندان حاوی حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ ppm فلوراید را توصیه می‌کند و استفاده صحیح از آن را ایمن و موثر می‌داند.

با این حال، فلوراید ماده‌ای نیست که دریافت نامحدود آن بی‌ضرر باشد. بلع مداوم مقادیر بیش‌ازحد فلوراید در دوران شکل‌گیری دندان‌ها می‌تواند موجب «فلوروزیس دندانی» و ایجاد تغییراتی در مینای دندان شود.
برای کاهش این خطر، انجمن دندانپزشکی آمریکا توصیه می‌کند کودکان زیر سه سال تنها به اندازه یک دانه برنج و کودکان سه تا شش سال به اندازه یک نخود خمیردندان استفاده کنند و از بلعیدن آن خودداری شود.

اقوام مختلف ایرانی ... از نگاه ژنتیکی و فرگشتی چقدر به یکدیگر نزدیکند...

#دکتر_حسام_نوذری

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

📌 امید و تاب آوری در زمانه سخت

📅 ۲۳ تیرماه ۱۴۰۵
دانشگاه علوم پزشکی تهران

#دکتر_آذرخش_مکری

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

🦴 کاشتنی آزمایشی که می‌تواند به بازسازی استخوان‌های از دست‌رفته کمک کند

پژوهشگران یک گرافت غضروفی مهندسی‌شده و بدون سلول ساخته‌اند که در آزمایش‌های حیوانی توانسته به بازسازی بخش‌های بزرگی از استخوانِ از دست‌رفته کمک کند؛ بدون آن‌که سلول زنده‌ای در خودِ گرافت وجود داشته باشد.

این فناوری قرار نیست مستقیماً «استخوان آماده» را به بدن اضافه کند. در عوض، گرافت غضروفی مانند یک داربست زیستی عمل می‌کند و محیطی فراهم می‌سازد که به بدن کمک می‌کند فرایند طبیعی استخوان‌سازی را آغاز و هدایت کند.

پژوهشگران ابتدا سلول‌های غضروف را از بافت مهندسی‌شده حذف می‌کنند، اما ساختار ماتریکس خارج‌سلولی و برخی مولکول‌های زیستی مؤثر در استخوان‌سازی باقی می‌مانند. این مواد می‌توانند سلول‌های بدن را به سمت ناحیهٔ آسیب‌دیده جذب کرده و فرایند تشکیل استخوان جدید را تحریک کنند.

در آزمایش‌های حیوانی، این گرافت توانسته نقص‌های بزرگ و بحرانی استخوان را ترمیم کند و به بازسازی استخوانی با ویژگی‌های ساختاری و مکانیکی مناسب کمک کند.

یکی از مزیت‌های بالقوهٔ این روش آن است که چون گرافت فاقد سلول زندهٔ اهداکننده است، می‌تواند نسبت به برخی روش‌های مبتنی بر سلول، خطر واکنش‌های ایمنی را کاهش دهد. همچنین در صورت توسعهٔ بیشتر، امکان تولید و نگهداری آن به‌عنوان یک محصول آمادهٔ استفاده وجود دارد.

روش‌های فعلی بازسازی استخوان، ازجمله پیوند استخوان از بدن خود بیمار، گاهی به جراحی اضافی نیاز دارند و با محدودیت‌هایی مانند درد، عوارض محل برداشت و مقدار محدود بافت قابل برداشت همراه‌اند.

با این حال، یک نکتهٔ مهم وجود دارد: این فناوری هنوز در مرحلهٔ پیش‌بالینی است. نتایج امیدوارکنندهٔ آن تاکنون در مدل‌های حیوانی به دست آمده‌اند و هنوز مشخص نیست که همین میزان موفقیت در انسان نیز حاصل شود. بنابراین، کاربرد آن برای درمان شکستگی‌های شدید، نقص‌های استخوانی ناشی از سرطان یا عفونت و سایر بیماری‌ها هنوز نیازمند آزمایش‌های بالینی و تأیید ایمنی و اثربخشی در انسان است.

هدف نهایی این فناوری ساخت یک «استخوان آماده» نیست؛ بلکه ایجاد یک داربست زیستی هوشمند است که به بدن خود انسان کمک کند استخوان از دست‌رفته را دوباره بسازد.

✍:علی روستایی

📄 مقاله پژوهشی: PMID 41512032

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/41512032/

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

#نقل_قول

«حقیقت تلخ ماجرا این است که بیشتر شرارت‌ها به دست کسانی انجام می‌شوند که هرگز تصمیم نگرفته‌اند خوب یا بد باشند، یا کار خوب یا بد انجام دهند.»

هانا آرنت و «ابتذال شر»
آرنت در بررسی محاکمهٔ آدولف آیشمن به نکته‌ای تکان‌دهنده رسید: شرارت همیشه از انسان‌هایی هیولاصفت و تشنهٔ خون سرچشمه نمی‌گیرد؛ گاهی انسان‌های ظاهراً عادی، از طریق بی‌فکری، اطاعت بی‌چون‌وچرا و ناتوانی در قضاوت مستقل، در انجام اعمال هولناک مشارکت می‌کنند.
از نگاه آرنت، اندیشیدن فقط حل مسئله نیست؛ یعنی توانایی مکث کردن، پرسیدن، قضاوت کردن و دیدن پیامدهای اعمال خود از منظر دیگران.
خطرناک است وقتی انسان دیگر خودش فکر نمی‌کند و فقط از جریان، قواعد یا صاحبان قدرت پیروی می‌کند.
#هانا_آرنت

https://www.instagram.com/reel/DcrSK74sq9P/?igsi=MXB5bzNpMHV5ZTh6

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

ادامه....

مریخ جوی بسیار رقیق، محیطی فوق‌العاده خشک و دماهایی بسیار پایین دارد. فشار جو این سیاره کمتر از یک درصد فشار جو زمین است و سطح آن به‌شدت خشک‌کننده است. چنین شرایطی می‌تواند فرایندهای زیستی و میکروبیِ تجزیه را به‌شدت محدود کند.

اگر بدن انسان در معرض مستقیم محیط مریخ قرار گیرد، احتمالاً بخش مهمی از آب بافت‌های آن از دست می‌رود و سرما و خشکی، فعالیت بسیاری از میکروب‌های تجزیه‌کننده را محدود می‌کنند. بنابراین برخلاف شرایط معمول روی زمین، تجزیهٔ سریع و طبیعی جسد بعید است و خشک‌شدن و حفظ بقایای بدن می‌تواند نقش مهم‌تری پیدا کند.

بااین‌حال، این به معنای «توقف کامل همهٔ فعالیت‌های میکروبی» نیست. برخی میکروارگانیسم‌های زمینی می‌توانند در شرایط بسیار خشک، سرد و پرتوزای شبیه مریخ زنده بمانند؛ هرچند زنده‌ماندن با رشد و تکثیر فعال تفاوت دارد.

موضوع مهم دیگر، حفاظت سیاره‌ای است. انسان‌ها و تجهیزاتشان ناگزیر مقدار زیادی میکروب زمینی را با خود به مریخ می‌برند. به همین دلیل، جلوگیری از انتقال و انتشار میکروارگانیسم‌های زمینی در محیط مریخ یکی از مسائل مهم در برنامه‌ریزی مأموریت‌های انسانی آینده است.

دفن جسد در خاک مریخ نیز الزاماً شبیه دفن روی زمین نخواهد بود؛ زیرا شرایط محیطی مریخ اجازه نمی‌دهد فرایندهای معمول تجزیه با همان سرعت و سازوکارهای زمینی انجام شوند.

سوزاندن جسد نیز به انرژی، سوخت و یک سامانهٔ کنترل‌شده نیاز دارد و در یک پایگاه مریخی، منابعی مانند اکسیژن و سوخت بسیار ارزشمند خواهند بود. به همین دلیل، روش‌های دیگری مانند نگهداری کنترل‌شده، بازگرداندن بقایا یا حتی پردازش زیستی در سامانه‌های بسته ممکن است در آینده مورد بررسی قرار گیرند.

هنوز هیچ پروتکل نهایی و پذیرفته‌شده‌ای برای مدیریت مرگ انسان روی مریخ وجود ندارد. اما اگر روزی انسان‌ها به‌طور دائم در مریخ زندگی کنند، مسئلهٔ مرگ و نحوهٔ مدیریت بقایای انسانی نیز مانند آب، غذا، زباله و منابع انرژی به بخشی از مهندسی زندگی در این سیاره تبدیل خواهد شد.

شاید یکی از پرسش‌های کمتر دیده‌شدهٔ آیندهٔ بشر در مریخ همین باشد:

اگر نخستین انسان روی مریخ بمیرد، با بدن او چه خواهیم کرد؟
✍:علی روستایی


https://webpreneurships.com/scientists-studied-what-would-happen-if-you-die-on-mars-and-their-findings-are-dark-and-fascinating/?utm_source=chatgpt.com

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates

🔴 مرگ روی زمین برای ما آشناست؛ اما روی مریخ، سرنوشت بدن انسان می‌تواند کاملاً متفاوت باشد.
⬇️