✍ اول مهر؛ زادروز استاد محمدرضا شجریان

بعضی آدم‌ها می‌روند،
اما رفتنشان پایان حضورشان نیست.

می‌مانند در یک صدا،
در یک شعر،
در خاطره‌ی یک نسل،
در لحظه‌ای که چشم‌ها خیس می‌شود و نمی‌دانیم چرا.

خسرو آواز ایران، استاد محمدرضا شجریان از همین آدم‌ها بود.
صدایی که فقط آواز نمی‌خواند؛
تاریخِ عاطفیِ یک سرزمین را روایت می‌کرد.

صدای او، گاهی حافظ بود و سعدی،
گاهی مولانا و خیام،
و گاهی صدای مردمی که حرف‌های نگفته‌شان را
در آواز او پیدا می‌کردند.

او نشان داد که هنر،
اگر از عمق فرهنگ و جان انسان برخاسته باشد،
می‌تواند از دیوارهای زمان عبور کند.
استاد شجریان برای بسیاری از ما فقط یک استاد آواز نبود؛
بخشی از زندگی‌مان بود؛
صدایی که با آن عاشق شدیم،
اندیشیدیم،
دلتنگ شدیم

و گاهی امیدمان را دوباره پیدا کردیم.
و شاید راز ماندگاری او همین باشد:

او صدایی برای شنیدن نساخت؛
صدایی ساخت برای به یاد آوردن.
امروز، در زادروز او،
به احترام هنرمندی سر فرود می‌آوریم
که صدایش از دل قرن‌ها فرهنگ این سرزمین گذشت
و به دل انسان امروز رسید.

استاد شجریان،
صدایت هنوز جاری است؛
در حافظه‌ی ما،
در شعرهای این سرزمین،
و در قلب کسانی که باور دارند
هنر می‌تواند شریف‌ترین شکلِ ماندن باشد.
یادت جاودان،
استاد قلب‌ها!🌱

🆔 @Sayehsokhan